ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ: ഫാസിസത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യം വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ധൈര്യം നമുക്കുണ്ടോ?

1942-ൽ ആഗസ്റ്റ് 9 നാണ് ‘ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രസ്ഥാനം’ പ്രവർത്തനപഥത്തിൽ എത്തിയതും തെരുവിലിറങ്ങിയ ആയിരക്കണക്കിന് സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികൾ അറസ്റ്റിലായതും. തലേദിവസം (ആഗസ്റ്റ് 8), ഓൾ ഇന്ത്യ കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റിയുടെ ബോംബെ സമ്മേളനത്തിൽ മഹാത്മാഗാന്ധി ‘ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിന്’ തുടക്കമിടാനുള്ള പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചു. അതൊരു കാഹളമായിരുന്നു: ഉച്ചത്തിലുള്ളതും, ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെയുള്ളതും, വ്യക്തവും, യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയുമില്ലാത്തതുമായിരുന്നു. കൊളോണിയൽ ഉടമസ്ഥരായ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ ആവശ്യത്തിലധികം ദുരിതം അനുഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരുന്നു. ആ ചരിത്രപ്രധാനമായ യോഗത്തിൽ പ്രമേയം ഒറ്റകെട്ടായി പാസാക്കി.

​പിന്നീട്, മുംബൈയിലെ ഗോവാലിയ ടാങ്ക് മൈതാനത്ത് ( ‘ആഗസ്റ്റ് ക്രാന്തി മൈതാനം’) ഗാന്ധിജി നടത്തിയ പ്രസംഗം ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “ഒരു മന്ത്രമുണ്ട്, നിങ്ങള്‍ക്ക് ഞാൻ തരുന്ന ഒരു ചെറിയ മന്ത്രം. അത് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കൊത്തിവെക്കുക, നിങ്ങളുടെ ഓരോ ശ്വാസവും അതിന് ആവിഷ്കാരം നൽകട്ടെ. ആ മന്ത്രമാണ് ‘പ്രവർത്തിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ മരിക്കുക’ (Do or Die). നാം ഒന്നുകിൽ സ്വതന്ത്രരാകും, അല്ലെങ്കിൽ അതിനായുള്ള ശ്രമത്തിൽ മരിച്ചു വീഴും.” അടുത്ത ദിവസം ‘ക്രാന്തി’ ആരംഭിച്ചു; ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഉടനടിയും വ്യവസ്ഥകളില്ലാതെയും ഇന്ത്യ വിട്ടുപോകണമെന്ന് ഉറക്കെ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ തെരുവിലിറങ്ങി.

​സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തട്ടുകളിൽ നിന്നുമുള്ള നേതാക്കളിൽ ഭൂരിഭാഗവും അറസ്റ്റിലായി. രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ പോലും തയ്യാറായ നമ്മുടെ ധീരരായ നേതാക്കളായിരുന്നു അവർ. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ, [1925-ൽ സ്ഥാപിതമായ] രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘത്തിൽപ്പെട്ട (ആർ എസ് എസ് ) ‘സംഘ്പരിവാര്‍’ തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യമില്ലായ്മ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയരായി. അവർ (ഇന്നത്തെപ്പോലെ തന്നെ) നട്ടെല്ലില്ലാത്തവരായിരുന്നു! അവരാരും തന്നെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ രാജ്യം വിട്ടുപോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. തങ്ങളുടെ ബ്രിട്ടീഷ് യജമാനന്മാരെ പ്രീണിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ വഴിയെ പോവുകയും ചെയ്തുവെന്ന് കാണിക്കുന്ന ധാരാളം ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളുണ്ട്.

​അധികാരം പിടിച്ചെടുത്ത് തങ്ങളുടെതായ ഫാസിസവുമായി ഇന്ന് രാജ്യം ഭരിക്കുന്നത് ഇതേ ആളുകളാണ്. രാജ്യത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ ‘ഇന്ത്യ വിട്ടുപോകുക എന്നാണ് ഇന്ത്യൻ ജനങ്ങൾ ഒന്നടങ്കം ഈ രാജ്യവിരുദ്ധ ഫാസിസ്റ്റുകളോടും രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടനയുടെ പവിത്രത തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരോടും വിളിച്ചുപറയുന്നത്. അതിലൂടെ രാജ്യത്തെ സത്യസന്ധമായി സ്നേഹിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ദേശസ്നേഹികളായ പൗരന്മാർക്ക് ഇവിടെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയും.

എഡിത്ത് സ്റ്റെയ്ൻ എന്ന സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം ഇതിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. 1891 ഒക്ടോബർ 12-ന് ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക യഹൂദ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അവർ ഒരു മിടുക്കിയായ ജർമ്മൻ തത്ത്വചിന്തകയായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ അവർ ഒരു ഈശ്വരവിശ്വാസമില്ലാത്ത വ്യക്തിയായിരുന്നു. എഡിത്ത് സ്റ്റെയ്ൻ തന്റെ യഹൂദ മാതാവിനാൽ മതപരമായ അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് വളർന്നതെങ്കിലും, 14-ാം വയസ്സിൽ അവർ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് നിർത്തി. തനിക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണമെന്നും ജീവിതത്തിൽ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കണമെന്നും അവർ ആഗ്രഹിച്ചു.

​നീണ്ട യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ, അവർ ധീരവും വിപ്ലവകരവുമായ ഒരു തിരിച്ചറിവിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ മാത്രമേ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രരാകൂ! നാം ഇന്ന് ജീവിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തെപ്പോലെ തന്നെ, തീവ്രമായ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ വെല്ലുവിളികളെ ഈ സ്ത്രീക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നു. അവരുടെ അനുഭവം നമുക്കൊരു മാതൃകയാണ്. ഒടുവിൽ, 1922-ൽ, 30-ാം വയസ്സിൽ, വലിയ ധൈര്യത്തോടെ അവർ കത്തോലിക്കാ മതം സ്വീകരിച്ചു. പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വിശുദ്ധ തെരേസയെ അനുകരിച്ച് അവർ കാർമലാറ്റ് സന്യാസിനിയാവുകയും ‘തെരേസ ബെനഡിക്റ്റ ഓഫ് ദി ക്രോസ്’ എന്ന പേര് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

​സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിൽ അവർ പരസ്യമായി പ്രചാരണം നടത്തിയിരുന്നു. നാസികളെ നേരിടാൻ അവർക്ക് ധൈര്യവും അവരുടെ തിന്മ നിറഞ്ഞ പ്രവർത്തികൾക്കെതിരെ എഴുതുന്നതിലും സംസാരിക്കുന്നതിലും അവർ പിന്നോട്ട് പോയില്ല. സഹതാപം, വികാരബോധം, തത്ത്വചിന്താപരമായ നരവംശശാസ്ത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതിഭാസവിജ്ഞാനീയ പഠനങ്ങളിലൂടെയാണ് സ്റ്റെയ്ൻ പ്രധാനമായും അറിയപ്പെടുന്നത്. 1942-ൽ നെതർലാൻഡ്സിലെ കാർമലാറ്റ് മഠത്തിൽ നിന്ന് നാസികൾ അവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും കന്നുകാലികളെ കൊണ്ടുപോകുന്ന തീവണ്ടിയിൽ ഓഷ്‌വിറ്റ്‌സിലെ കോൺസെൻട്രേഷൻ ക്യാമ്പിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി 1942 ഓഗസ്റ്റ് 9-ന് ഗ്യാസ് ചേംബറിലിട്ട് കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. ഇന്ന് അവർ കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ വിശുദ്ധയായും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളാൽ ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

നാഗസാക്കിയിൽ നിന്നുള്ള വേദനാജനകവും എന്നാൽ ധീരവുമായ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നിലവിളി ഇന്നും കേൾക്കാം. ഭയാനകമായ അണുബോംബ് വിട്ട് ഹിരോഷിമ തകർത്തപ്പെട്ട് മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തുറമുഖ നഗരമായ നാഗസാക്കിയും ഇതേ അമാനുഷിക ദുരന്തത്തിന് ഇരയായി. അമേരിക്കയും അവരുടെ സഖ്യകക്ഷികളും ബോംബിടാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന നഗരങ്ങളുടെ ആദ്യ പട്ടികയിൽ നാഗസാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവസാന നിമിഷം ഉൾപ്പെടുത്തിയതായിരുന്നു അത്. കപ്പൽ നിർമ്മാണ കേന്ദ്രമായിരുന്നതിനാൽ, തകർക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടത് അവിടുത്തെ വ്യവസായത്തെയായിരുന്നു.

​രാവിലെ 11:02-ന് നഗരത്തിന് 1,650 അടി മുകളിൽ വച്ച് ബോംബ് വീഴ്ത്തി. 22,000 ടൺ ടി.എൻ.ടിക്ക് തുല്യമായ സ്ഫോടന ശക്തിയാണ് അത് പുറന്തള്ളിയത്. നഗരത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള കുന്നുകൾ ദുഷ്ടശക്തിയെ ഒരു പരിധിവരെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയെങ്കിലും, കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ എണ്ണം 60,000 നും 80,000 നും ഇടയിലാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. വേദനാജനകമായ ആ ദുരിതവും നാശവും മരണവും മനുഷ്യന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നേക്കും നിലനിൽക്കും.

​ജപ്പാൻ ഉടൻ തന്നെ വ്യവസ്ഥകളില്ലാതെ കീഴടങ്ങി. ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചു, ലോകം പറഞ്ഞു: “ഇനിയൊരിക്കലും അരുത്!” എന്നാൽ ഇന്ന് യുക്രെയ്നിലും ഗാസയിലും, ഇറാനിലും ലെബനനിലും മറ്റ് പലയിടങ്ങളിലും വെറുപ്പും അക്രമവും തുടരുകയാണ്. സൈനിക-വ്യവസായ സമുച്ചയങ്ങൾ ഈ യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് ലാഭം കൊയ്യുന്നത് തുടരുന്നു. അഹിംസയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും സമാധാനത്തിനുമായി നമ്മുടെ ലോകം കൊതിക്കുന്നു. ഫ്രാൻസിസ് മാർപ്പാപ്പ നിരന്തരം സമാധാനത്തിനായി അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്.

​ലോകത്തിലെ ആദിവാസി ജനവിഭാഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആഘോഷിക്കുന്നത് ഇതാണ്. ആഗസ്റ്റ് 9 – ലോക ആദിവാസി ദിനം’ (International Day of the World’s Indigenous Peoples) ആണ്. നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ആദിവാസികളുടെ ദുരിതാവസ്ഥയിലേക്ക് കണ്ണോടിക്കാൻ നാം ഏവരും ആഹ്വാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. പലപ്പോഴും അവർ ഒഴിപ്പിക്കലുകളുടെയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിന്റെയും പട്ടികയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുന്നതിന്റെയും ഇരകളാണ് എന്നതാണ് സത്യം. വാക്കുകളിലെ ഉപചാരങ്ങളും പ്രതീകാത്മകതയും മാത്രമാണ് അവർക്ക് ലഭിക്കുന്നത്. ആദിവാസികൾക്ക് അവരുടെ ന്യായമായ അവകാശങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യവും നൽകുന്നില്ല. അവരുടെ കാടുകൾ അവരിൽ നിന്ന് പിടിച്ചെടുക്കുകയാണ്.

​തങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിനും അന്തസ്സിനും, ജലം, കാട്, മണ്ണ് എന്നിവയ്ക്കുമുള്ള ആദിവാസികളുടെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത പോരാട്ടത്തിൽ അവരോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ അന്തരിച്ച ഈശോസഭാ വൈദികൻ ഫാദർ സ്റ്റാൻ സാമിക്ക് (2021 ജൂലൈ 5-ന് തടങ്കലിൽ കഴിയവെ സ്ഥാപനപരമായി കൊലചെയ്യപ്പെട്ട വ്യക്തി) ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഖനന മാഫിയയും മറ്റ് ശക്തരായ നിക്ഷിപ്ത താല്പര്യക്കാരും ചേര്‍ന്ന് ഇതെല്ലാം വ്യവസ്ഥാപിതമായി അവർക്ക് നിഷേധിക്കുകയാണ്. മണിപ്പൂരിലെ ആദിവാസികൾ (പ്രത്യേകിച്ച് കുക്കി-സോ ജനവിഭാഗങ്ങൾ) 2023 മെയ് മുതൽ അക്രമങ്ങളും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകളും ശത്രുതയും നേരിടുന്നു. മണ്ണിലെയും കാട്ടിലെയും യഥാർത്ഥ നിവാസികൾ ആദിവാസികളാണ്; നീതിയിലും സമത്വത്തിലും സഹോദര്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കാനുള്ള തങ്ങളുടെ ന്യായമായ അവകാശങ്ങളാണ് അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
​
എല്ലാ വർഷവും ആഗസ്റ്റിലെ രണ്ടാമത്തെ ഞായറാഴ്ച ഇന്ത്യയിലെ കത്തോലിക്കാ സഭ ‘ദേശീയ യുവജന ഞായർ’ ആയി ആചരിക്കുന്നു. അത് അന്നുതന്നെ വന്നത് എത്ര വലിയ യാദൃശ്ചികതയാണ്! ‘ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ! ഞാൻ ലോകത്തെ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു’ (യോഹന്നാൻ 16:33) എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രമേയം. കൃത്യം ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം കൊറിയയിൽ നടക്കാനിരിക്കുന്ന (2027 ആഗസ്റ്റ് 3-8) ‘ലോക യുവജന ദിനത്തിന്റെ’ പ്രമേയവും ഇതുതന്നെയാണ്. അഹമ്മദാബാദ് രൂപതാ യുവജന ദിനത്തിന്റെ പോസ്റ്ററിൽ ദാവീദ് ഗോലിയാത്തിനെ വധിക്കുന്ന ചിത്രം കാണിച്ചിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ദാവീദ് ഒരു ഇടയബാലനായിരുന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയാം. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ പക്ഷത്തുണ്ടെന്ന് അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവന് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

​ശമൂവേലിന്റെ പുസ്തകം (അധ്യായം 17) നമ്മോട് പറയുന്നു: “ദാവീദ് മടിശ്ശീലയിൽ കൈയിട്ട് ഒരു കല്ലെടുത്ത് കവണിയിൽ വെച്ച് എറിഞ്ഞു; കല്ല് ഫിലിസ്ത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ കൊണ്ടു, കല്ല് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ താണുപോയി; അവൻ നിലത്തു കവിണ്ണുവീണു.” സർവ്വശക്തനും അജയ്യനുമെന്ന് തോന്നിച്ച ഗോലിയാത്തിനെ കൊല്ലുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ഫാസിസ്റ്റ്, വർഗ്ഗീയ, തീവ്രവാദ ശക്തികളെ നേരിടാൻ നമ്മുടെ കത്തോലിക്കാ യുവാക്കളിൽ എത്രപേർക്ക് ധൈര്യമുണ്ട്? കഴിഞ്ഞ മാസം “ആസാദി! ആസാദി!” എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് ‘കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി’യോടും മറ്റ് ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളോടും ഒപ്പം തെരുവിലിറങ്ങിയവർ എത്രപേരുണ്ട്?

​ആഗസ്റ്റ് 15-ന് നമ്മൾ ‘സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ’ മറ്റൊരു വർഷം പൂർത്തിയാക്കുകയാണ്. എന്നാൽ, ഒരു രാഷ്ട്രമെന്ന നിലയിൽ നാം യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രരാണോ? ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടാത്ത അടിയന്തരാവസ്ഥയിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്! എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും, മതേതരവും, ബഹുസ്വരവും, സത്യം, നീതി, സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, അന്തസ്സ്, സഹോദര്യം എന്നിവയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സമൂഹത്തിനായി പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ ഓഗസ്റ്റ് ഒൻപത് എല്ലാവർക്കും ഒരു പ്രചോദനമാകണം! നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ‘സത്യമേവ ജയതേ’ എന്ന മുദ്രാവാക്യം ഉൾക്കൊള്ളാനും സാക്ഷാത്കരിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം!