ക്ഷേത്രക്കൊള്ളയുടെ ചരിത്രം
ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവ കേവലം ആരാധനാലയങ്ങൾ മാത്രമല്ലായിരുന്നുവെന്നും വൻതോതിൽ സമ്പത്തും ഭൂമിയും കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക ശക്തികളായിരുന്നുവെന്നും കാണാം. ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ പരിസരത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് സംഘ്പരിവാർ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ചരിത്ര വിവരണങ്ങളിൽ, ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ തകർച്ചയ്ക്കും കൊള്ളയ്ക്കും കാരണം വിദേശികളായ മുസ്ലീം ഭരണാധികാരികൾ മാത്രമാണെന്ന രീതിയിലാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ, വസ്തുതാപരമായ ചരിത്ര വിശകലനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ബാഹ്യമായ ആക്രമണങ്ങളേക്കാൾ ദീർഘകാലം ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കകത്തുണ്ടായിരുന്ന അധികാരവർഗ്ഗവും ഭരണാധികാരികളും തന്നെയായിരുന്നു അതിലെ സമ്പത്ത് വ്യവസ്ഥാപിതമായി കൊള്ളയടിച്ചിരുന്നത് എന്നാണ്.
ബാഹ്യ ആക്രമണങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ
ഗസ്നി മുഹമ്മദോ മാലിക് കാഫൂറോ അടക്കമുള്ള വിദേശ ഭരണാധികാരികൾ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ആക്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നത് ചരിത്രവസ്തുതയാണ്. അന്നത്തെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ കേന്ദ്രങ്ങളായ ക്ഷേത്രഭണ്ഡാരങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കുക വഴി തങ്ങളുടെ സൈനിക ചെലവുകൾക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. അവർ ക്ഷേത്രങ്ങളെ ഖജനാവായാണ് കണ്ടത്. ഈ ചരിത്രപരമായ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ടാണ്, ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനായി അതിനെ ഒരു പ്രത്യേക ജനവിഭാഗത്തിനെതിരെയുള്ള വർഗ്ഗീയ വികാരമാക്കി മാറ്റാൻ ശ്രമം നടക്കുന്നത്.
ചരിത്രത്തിലെ ഹിന്ദു രാജാക്കന്മാരുടെ ക്ഷേത്രക്കൊള്ളകൾ
വിദേശ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് എത്രയോ മുൻപും പിൻപും ഇന്ത്യയിലെ ഹൈന്ദവ ഭരണാധികാരികൾ തന്നെ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ മറികടക്കാൻ ക്ഷേത്രങ്ങൾ കൊള്ളയടിച്ചിട്ടുണ്ട് പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കശ്മീർ ഭരിച്ചിരുന്ന ഹർഷൻ എന്ന ഹിന്ദു രാജാവ്, രാജ്യത്തെ സാമ്പത്തിക തകർച്ച പരിഹരിക്കാൻ സ്വന്തം നാട്ടിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ സ്വർണ്ണ വിഗ്രഹങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്ത് ഉരുക്കി പണമാക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. ഇതിനായി ദേവോത്പാതന നായകൻ (വിഗ്രഹങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ) എന്നൊരു പ്രത്യേക തസ്തിക തന്നെ അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. പല്ലവരുടെയും ചാലൂക്യരുടെയും ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ വിലപിടിപ്പുള്ള വിഗ്രഹങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വിജയചിഹ്നങ്ങളായി മറ്റ് ഹിന്ദു രാജാക്കന്മാർ കവർന്നുകൊണ്ടുപോയതിന് അനേകം തെളിവുകളുണ്ട്.
കേരളീയ പശ്ചാത്തലവും ഊരായ്മ വ്യവസ്ഥയും
കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഭരണം കൈയ്യാളിയിരുന്ന ഊരാളന്മാരും (നമ്പൂതിരി-നായർ പ്രമാണികൾ) പ്രാദേശിക നാടുവാഴികളും ക്ഷേത്രസ്വത്തുക്കൾ സ്വന്തം തറവാട്ടാവശ്യങ്ങൾക്കായി വകമാറ്റിയതിന്റെയും ദുരുപയോഗം ചെയ്തതിന്റെയും നിരവധിയായ രേഖകൾ കാണാം. ഭക്തരുടെ വിശ്വാസത്തെ ചൂഷണം ചെയ്ത്, ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത അധികാരത്തോടെ അവർ നടത്തിവന്ന ആഭ്യന്തര കൊള്ളകൾക്കെതിരെ ഉയർന്ന ജനരോഷമാണ് പിൽക്കാലത്ത് ക്ഷേത്ര ഭരണം ദേവസ്വം ബോർഡുകളിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചത്.
ആധുനിക കാലത്തെ ട്രസ്റ്റുകളും സുതാര്യതയില്ലായ്മയും
ഈ ആഭ്യന്തര ചൂഷണത്തിന്റെ ആധുനിക രൂപങ്ങളാണ് അയോധ്യയിലെ രാമക്ഷേത്ര ട്രസ്റ്റിനെതിരെയോ ശബരിമലയിലെ സ്വത്തുക്കളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടോ സമകാലികമായി ഉയർന്നുവരുന്ന സാമ്പത്തിക ക്രമക്കേട് ആരോപണങ്ങൾ. പണ്ടുകാലത്ത് പ്രാദേശിക പ്രമാണികളായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്നത് വൻകിട ട്രസ്റ്റുകളും രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമുള്ള ബോർഡുകളുമാണെന്ന് മാത്രം. ഇതിന്റെയെല്ലാം ഭരണവും നടത്തിയിട്ടും ഹിന്ദുക്കൾ മാത്രമാണ് താനും.
ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ടതും ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടതും അത് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന ഹൈന്ദവ അധികാരവർഗ്ഗത്താൽ തന്നെയാണ് എന്ന് വ്യക്തമാകും. സുതാര്യതയില്ലാത്ത അധികാരവും വൻ സമ്പത്തും ഒരിടത്ത് കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അഴിമതി മാത്രമാണിത്. ഈ ആഭ്യന്തര വീഴ്ചകളെ പൂർണ്ണമായി മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട്, ക്ഷേത്രക്കൊള്ളകളെ ഒരു പ്രത്യേക മതവിഭാഗത്തിനെതിരെയുള്ള ആയുധമാക്കി മാറ്റുന്നത് ബോധപൂർവ്വമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയാണ്.
