ഇന്ത്യയിൽ മുസ്ലിംകൾക്കെതിരായ വിദ്വേഷം ഒറ്റപ്പെട്ട അക്രമസംഭവങ്ങളുടെ രൂപത്തിലാണോ തുടരുന്നത്, അതോ അത് ഭരണകൂടവും സമൂഹവും ഉൾപ്പെടുന്ന കൂടുതൽ വലിയൊരു ഘടനയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണോ ?
സൗത്ത് ഏഷ്യൻ ജസ്റ്റിസ് ഏജൻസി(SAJC) യുടെ കണക്കെടുപ്പ് പ്രകാരം 2026 ജനുവരി മുതൽ ഏപ്രിൽ വരെയുള്ള കാലയളവിൽ 18 സംസ്ഥാനങ്ങളിലായി മുസ്ലിംകൾക്കെതിരായ 48-ലധികം വ്യക്തിഗത വിദ്വേഷ ആക്രമണങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. മർദനം, അപമാനിക്കൽ, നിർബന്ധിച്ച് മതപരമായ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ വിളിപ്പിക്കൽ, വസ്ത്രം അഴിപ്പിക്കൽ തുടങ്ങി അതിക്രമത്തിന്റെ പല രൂപങ്ങളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ചില കേസുകളിൽ ഇരകളെ ജീവനോടെ കത്തിച്ചതായും റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു.
അതിനുശേഷം മേയ് മുതൽ ജൂലൈ വരെയുള്ള മൂന്ന് മാസങ്ങളിൽ മാത്രം 25 മുസ്ലിംകൾ ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതായി ട്രാക്കർ രേഖപ്പെടുത്തി. ഇതിൽ 15 മരണങ്ങൾ സംസ്ഥാന ഏജൻസികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയും 10 എണ്ണം ഹിന്ദുത്വ തീവ്രവാദി ആക്രമണങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയുമായിരുന്നു. അതോടെ ആദ്യ ഏഴ് മാസത്തെ ആകെ മരണസംഖ്യ 44 ആയി.
വിദ്വേഷ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ സാധാരണയായി ആക്രമണം നടത്തിയ വ്യക്തികളിലേക്കാണ് ശ്രദ്ധ പോകുന്നത്.റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, ചില വർഗീയ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മുസ്ലിംകൾക്കെതിരെ തെരഞ്ഞെടുത്ത അറസ്റ്റുകൾ, കേസുകൾ, വീടുകളും സ്ഥാപനങ്ങളും പൊളിക്കൽ, കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ തുടങ്ങിയ നടപടികൾ ഉണ്ടായതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
2026-ലെ ആദ്യ മാസങ്ങളിൽ തന്നെ മതപരമായ വിദ്വേഷ പ്രസംഗവും മുസ്ലിംകളെ അപമാനിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയും വർധിച്ചതായി SAJC രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗങ്ങളിലും മുസ്ലിംകളെ “ഇൻഫിൽറ്ററേറ്റർസ് ” പോലുള്ള പദങ്ങളിലൂടെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രവണത റിപ്പോർട്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
2026-ന്റെ ഏഴ് മാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ 44 മരണങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ശേഷിക്കുന്ന മാസങ്ങളിൽ കണക്ക് എവിടെ എത്തുമെന്നത് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല. അതിനാൽ “ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും മോശം വർഷം” എന്ന SAJCയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു അന്തിമ വിധിയല്ല; നിലവിലെ പ്രവണത തുടർന്നാൽ സംഭവിക്കാവുന്ന ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്.
2026 അവസാനിക്കുമ്പോൾ കണക്കുകൾക്ക് ഈ ചോദ്യത്തിന് കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ഉത്തരം നൽകാനാകും. എന്നാൽ, ഇപ്പോഴത്തെ കണക്കുകൾ തന്നെ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്:
വിദ്വേഷം ആദ്യം വാക്കുകളിലാണ് തുടങ്ങുന്നത്. പിന്നീട് അത് ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. അതിന് ശേഷം അത് നിയമത്തിന്റെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും ഭാഷയിലേക്ക് കടന്നാൽ, പ്രശ്നം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സുരക്ഷയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുകയില്ല — അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യും.
