കടലിനെ വായിക്കാൻ ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രം പോരാ; കടലിനൊപ്പം ജീവിച്ച മനുഷ്യരെയും കേൾക്കണം

കടൽ മനുഷ്യന് ഭക്ഷണവും ഉപജീവനവും നൽകുന്ന അതിരുകളില്ലാത്ത ലോകമാണ്. എന്നാൽ, അതേ കടൽ ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അവസാന സാക്ഷിയുമാകുന്നു. കടലിൽ ഒരാൾ അപകടത്തിൽപ്പെട്ട് കാണാതാകുമ്പോൾ, കുടുംബത്തിന്റെ കാത്തിരിപ്പ് തുടങ്ങുന്നത് മൃതദേഹം കണ്ടെത്തുന്നതോടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, കടലിൽ കാണാതായ ഒരാളുടെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തുക കരയിലെ ഒരു സാധാരണ തിരച്ചിൽ പോലെ എളുപ്പമല്ല. കടൽ നിശ്ചലമല്ല. തിരമാലയും കാറ്റും നീരൊഴുക്കും വേലിയേറ്റവും വേലിയിറക്കവും കടലിന്റെ ആഴവും അടിത്തട്ടിന്റെ ഘടനയും മത്സ്യബന്ധന വലകളും കയറുകളും പാറകളും കപ്പൽ ഗതാഗതവും എല്ലാം ചേർന്നാണ് ഒരു മൃതദേഹം അപകടസ്ഥലത്ത് നിന്ന് എങ്ങോട്ടാണ് നീങ്ങുക എന്ന് നിർണയിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കടലിൽ കാണാതായ ഒരാളെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് ബോട്ടിറക്കി തിരയുന്നതിൽ ഒതുങ്ങേണ്ടതല്ല. കടലിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയുള്ള ശാസ്ത്രീയ തിരച്ചിലും അതിനൊപ്പം കടലിനൊപ്പം ജീവിച്ച മനുഷ്യരുടെ അനുഭവജ്ഞാനവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്ന സമഗ്രമായ സംവിധാനമാണ് ആവശ്യമായത്.

കടലപകടങ്ങളിൽ മൃതദേഹങ്ങൾ കണ്ടെത്താതെ പോകുന്നതിന് പല ഭൗതിക കാരണങ്ങളുമുണ്ട്. മത്സ്യബന്ധന വലകളിൽ കുടുങ്ങി ശരീരം കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് താഴുന്നത് അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. വെള്ളം കയറി ഭാരമേറിയ വലയിൽ ശരീരം കുടുങ്ങിയാൽ അത് താഴേക്ക് വലിക്കപ്പെടാം. കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന പഴയ വലകളും കയറുകളും മത്സ്യബന്ധന ഉപകരണങ്ങളും ഇത്തരം അപകടസാധ്യത വർധിപ്പിക്കുന്നു. ശരീരം പിന്നീട് സ്വാഭാവികമായി പൊങ്ങിവരണമെന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ആഴമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലും ശക്തമായ നീരൊഴുക്കുള്ള ഇടങ്ങളിലും വലയിൽ കുടുങ്ങിയ ശരീരം കണ്ടെത്തുന്നത് വളരെ പ്രയാസകരമാകും.

കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ പാറകളും പാറപ്പൊത്തുകളും മറ്റൊരു പ്രധാന കാരണമാണ്. ശക്തമായ ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ട ശരീരം പാറകൾക്കിടയിലോ അടിത്തട്ടിലെ സ്വാഭാവിക വിള്ളലുകളിലോ കുടുങ്ങാം. ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് നടത്തുന്ന തിരച്ചിലിൽ ഇത്തരം ശരീരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക എളുപ്പമല്ല. അതിനാൽ അപകടം നടന്ന സ്ഥലത്തെ കടലിന്റെ ആഴം മാത്രമല്ല, അടിത്തട്ടിന്റെ സ്വഭാവവും തിരച്ചിൽ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. പാറക്കെട്ടുകൾ, ബ്രേക്ക്‌വാട്ടറുകൾ, ജെട്ടികൾ, തുറമുഖ ഘടനകൾ, കായൽമുഖങ്ങൾ എന്നിവ ശരീരത്തിന്റെ സഞ്ചാരത്തെ തടയുകയോ വഴിതിരിച്ചുവിടുകയോ ചെയ്യാം.

ബോട്ടുകളുടെയും വള്ളങ്ങളുടെയും പ്രൊപ്പല്ലറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളും പ്രത്യേകം പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് രാത്രികാലങ്ങളിൽ ദൃശ്യപരത കുറവായ സാഹചര്യത്തിൽ ബോട്ടുകളുമായി കൂട്ടിയിടിക്കുകയോ പ്രൊപ്പല്ലറിൽപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ ശരീരത്തിന് ഗുരുതരമായ പരിക്കുകൾ സംഭവിക്കാം. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ശരീരഭാഗങ്ങൾ വേർപെടുന്നതിനുള്ള സാധ്യതയുമുണ്ട്. അതിനാൽ പൂർണമായ മൃതദേഹം ലഭിക്കാത്ത സംഭവങ്ങളിലും അപകടത്തിന്റെ സ്വഭാവം, ബോട്ടുകളുടെ സഞ്ചാരപാത, സാക്ഷിമൊഴികൾ, ലഭ്യമായ മറ്റ് തെളിവുകൾ എന്നിവ പരിശോധിച്ചായിരിക്കണം നിഗമനത്തിലെത്തേണ്ടത്.

എന്നാൽ, മൃതദേഹം കണ്ടെത്തുന്നതിൽ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി പലപ്പോഴും “എവിടെ തിരയണം?” എന്ന ചോദ്യമാണ്. അപകടം നടന്ന സ്ഥലത്ത് മാത്രം തിരച്ചിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഫലപ്രദമാകില്ല. കടലിലെ നീരൊഴുക്ക് ഒരു മൃതദേഹത്തെ മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അപകടസ്ഥലത്തുനിന്ന് വളരെ ദൂരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം. കാറ്റിന്റെ ദിശ, തിരമാലയുടെ സ്വഭാവം, ഉപരിതല നീരൊഴുക്ക്, ആഴത്തിലുള്ള പ്രവാഹങ്ങൾ, വേലിയേറ്റം, വേലിയിറക്കം എന്നിവ അനുസരിച്ച് മൃതദേഹം മറ്റൊരു തീരപ്രദേശത്ത് അടിഞ്ഞുകൂടാം. അതുകൊണ്ട് അപകടസ്ഥലത്ത് നിന്ന് വൃത്താകൃതിയിൽ തിരയുന്ന പരമ്പരാഗത സമീപനത്തിനപ്പുറം, കടൽപ്രവാഹത്തിന്റെ സാധ്യതകൾ കണക്കിലെടുത്തുള്ള ചലനാത്മക തിരച്ചിൽ രീതിയാണ് വേണ്ടത്.

ഇവിടെയാണ് തീരദേശ തിരച്ചിലിന്റെ പ്രാധാന്യം വർധിക്കുന്നത്. കടലിൽ മാത്രം തിരയുന്നത് പോരാ. ആളുകൾ താമസിക്കാത്ത വിജനമായ തീരങ്ങൾ, പാറകൾ നിറഞ്ഞ പ്രദേശങ്ങൾ, ലൈറ്റ് ഹൗസുകളുടെ സമീപപ്രദേശങ്ങൾ, കായലോരങ്ങൾ, കടലും കായലും ചേരുന്ന ഇടങ്ങൾ, തുറമുഖങ്ങളുടെ സമീപപ്രദേശങ്ങൾ, മനുഷ്യരുടെ സാധാരണ സഞ്ചാരം കുറവുള്ള തീരഭാഗങ്ങൾ എന്നിവ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കണം. കൊല്ലം തീരത്തെ തങ്കശ്ശേരി ലൈറ്റ് ഹൗസിന്റെ തെക്കുഭാഗം, ചവറയിലെ IRE പ്രദേശങ്ങളോട് ചേർന്നുള്ള തീരഭാഗങ്ങൾ, കൊല്ലം തുറമുഖത്തിന്റെ സമീപപ്രദേശങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ഇത്തരം തീരദേശ തിരച്ചിലിന്റെ ആവശ്യകത വ്യക്തമാക്കുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഓരോ അപകടത്തിന്റെയും കാറ്റ്, തിര, നീരൊഴുക്ക്, അപകടസ്ഥാനം എന്നിവ അനുസരിച്ചായിരിക്കണം യഥാർത്ഥ തിരച്ചിൽ മേഖല നിശ്ചയിക്കേണ്ടത്.

തുറമുഖങ്ങളും കപ്പൽ ഗതാഗതമുള്ള പ്രദേശങ്ങളും പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നു. കപ്പലുകളുടെ സഞ്ചാരപാതയും അവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജലചലനവും തുറമുഖത്തിന്റെ ഘടനയും ബ്രേക്ക്‌വാട്ടറുകളും ജെട്ടികളും പാറക്കെട്ടുകളും എല്ലാം ശരീരത്തിന്റെ സഞ്ചാരത്തെ സ്വാധീനിക്കാം. അതിനാൽ തുറമുഖത്തിന് സമീപം അപകടമുണ്ടായാൽ തുറന്ന കടലിൽ മാത്രം തിരച്ചിൽ നടത്താതെ തുറമുഖത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ എല്ലാ സാധ്യതാ മേഖലകളും പരിശോധിക്കണം.

തിരച്ചിലിൽ സമയവും നിർണായകമാണ്. അപകടം നടന്ന ഉടൻ മൃതദേഹം കണ്ടെത്താനായില്ലെങ്കിൽ തിരച്ചിൽ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നില്ല. ചില മൃതദേഹങ്ങൾ ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം മറ്റൊരു തീരപ്രദേശത്ത് കണ്ടെത്തപ്പെടാം. അതിനാൽ തിരച്ചിൽ ഘട്ടംഘട്ടമായി വികസിപ്പിക്കണം. ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അപകടസ്ഥലവും സമീപപ്രദേശങ്ങളും പരിശോധിക്കുകയും തുടർന്ന് സാധ്യതയുള്ള നീരൊഴുക്ക് മേഖലകളിലേക്ക് തിരച്ചിൽ വ്യാപിപ്പിക്കുകയും പിന്നീട് ബന്ധപ്പെട്ട തീരപ്രദേശങ്ങളിലും കായൽമുഖങ്ങളിലും പാറക്കെട്ടുകളിലും തുറമുഖ മേഖലകളിലും പരിശോധന നടത്തുകയും വേണം. ആദ്യ മണിക്കൂറുകളിൽ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം പോലെ തന്നെ, മൃതദേഹം കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള തുടർതിരച്ചിലിനും ശാസ്ത്രീയമായ പദ്ധതി വേണം.

ഇതിന് ഒരു കൃത്യമായ Search and Recovery Protocol ആവശ്യമാണ്. അപകടം നടന്ന സ്ഥലം, അവസാനമായി വ്യക്തിയെ കണ്ട സ്ഥലം, അപകടസമയത്തെ കാറ്റിന്റെ ദിശ, തിരമാലയുടെ ഉയരം, കടൽപ്രവാഹം, വേലിയേറ്റം, വേലിയിറക്കം, കടലിന്റെ ആഴം തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കണം. ഈ വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ശരീരം സഞ്ചരിക്കാവുന്ന സാധ്യതാ മേഖല കണക്കാക്കണം. GPS, GIS, കാലാവസ്ഥാ വിവരങ്ങൾ, സമുദ്രശാസ്ത്ര ഡാറ്റ, ഡ്രോൺ നിരീക്ഷണം, സോണാർ, അണ്ടർവാട്ടർ ക്യാമറകൾ, പരിശീലനം ലഭിച്ച ഡൈവിംഗ് സംഘങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സഹായത്തോടെ തിരച്ചിൽ കൂടുതൽ കൃത്യമാക്കാം. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു നിർണായക കാര്യമുണ്ട്: സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് കടലിന്റെ മുഴുവൻ കഥയും അറിയില്ല.

കടലിനെ വായിക്കാൻ ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രം പോരാ; കടലിനൊപ്പം ജീവിച്ച മനുഷ്യരെയും കേൾക്കണം.

തീരദേശ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ അറിവ് ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ അതീവ പ്രധാനമാണ്. കടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അറിവ് ഒരു പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ചതല്ല. തലമുറകളായി കടലിൽ ജീവിച്ചും തൊഴിലെടുത്തും നിരീക്ഷിച്ചും രൂപപ്പെട്ട അനുഭവജ്ഞാനമാണ് അത്. ഏത് കാറ്റിൽ കടലിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെ മാറും, ഏത് കാലത്ത് ഏത് ഭാഗത്താണ് ശക്തമായ നീരൊഴുക്ക് ഉണ്ടാകുന്നത്, ഏത് തീരഭാഗത്താണ് തിരമാല കൂടുതൽ ശക്തമായി അടിക്കുന്നത്, ഏത് പാറക്കെട്ടിനടുത്താണ് വെള്ളത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നത്, ഏത് കാറ്റിന് ശേഷം കടലിൽ നിന്നുള്ള വസ്തുക്കൾ ഏത് ഭാഗത്താണ് സാധാരണയായി അടിഞ്ഞുകൂടുന്നത് തുടങ്ങിയ സൂക്ഷ്മമായ അറിവുകൾ തീരദേശ സമൂഹങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ഈ Indigenous അല്ലെങ്കിൽ പ്രാദേശിക അറിവിനെ ശാസ്ത്രീയ അറിവിന്റെ എതിരാളിയായി കാണേണ്ടതില്ല. മറിച്ച് രണ്ടിനെയും പരസ്പരം പൂരിപ്പിക്കുന്ന അറിവുകളായി കാണണം. ഉപഗ്രഹ ഡാറ്റയും സമുദ്രശാസ്ത്ര മോഡലുകളും ഒരു മൃതദേഹം സഞ്ചരിച്ചേക്കാവുന്ന വലിയ സാധ്യതാ മേഖല കാണിച്ചുതരും. എന്നാൽ, ആ പ്രദേശത്തിനുള്ളിലെ ഏത് പാറക്കെട്ടിനടുത്താണ് ശരീരം കുടുങ്ങാൻ സാധ്യത, ഏത് തീരഭാഗത്തേക്കാണ് ഒഴുക്ക് തിരിയുന്നത്, ഏത് കായൽമുഖത്താണ് വസ്തുക്കൾ അടിഞ്ഞുകൂടുന്നത് തുടങ്ങിയ സൂക്ഷ്മമായ വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ പ്രാദേശിക മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ അറിവ് സഹായിച്ചേക്കാം.

ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളി “ഈ കാറ്റിൽ സാധാരണയായി കടലിൽ ഒഴുകുന്ന വസ്തുക്കൾ ഈ പാറയുടെ തെക്കുഭാഗത്താണ് അടിയുന്നത്” എന്ന് പറയുമ്പോൾ അതിനെ വെറും അനുമാനമായി തള്ളിക്കളയരുത്. അതിന്റെ പിന്നിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള നിരീക്ഷണമുണ്ടാകാം. തീർച്ചയായും ആ അറിവ് ശാസ്ത്രീയമായി പരിശോധിക്കണം. എന്നാൽ പരിശോധിക്കേണ്ട ഒരു വിലപ്പെട്ട സൂചനയായി അതിനെ സ്വീകരിക്കണം. ശാസ്ത്രം ഒരു സാധ്യതാ ഭൂപടം നൽകുമ്പോൾ പ്രാദേശിക അറിവ് ആ ഭൂപടത്തിലെ നിർണായക ഇടങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കാം.

പ്രാദേശിക അറിവിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ കാലാവസ്ഥാപരമായ ആഴത്തിലാണ്. ഒരു ഗവേഷകനോ രക്ഷാപ്രവർത്തകനോ ഏതാനും ദിവസങ്ങളിൽ മനസ്സിലാക്കുന്ന കടലിനെക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും വർഷങ്ങളായി അതേ കടലിൽ ഇറങ്ങുന്ന ഒരാളുടെ അറിവ്. മൺസൂൺ മാറുമ്പോൾ കടലിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെ മാറുന്നു, ശക്തമായ കാറ്റിന് ശേഷം ഏത് തീരത്താണ് വസ്തുക്കൾ അടിയുന്നത്, ഏത് പാറക്കെട്ടിനടുത്താണ് തിരയുടെ സ്വഭാവം വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്, ഏത് പ്രദേശത്താണ് അടിത്തട്ടിൽ പഴയ വലകളും കയറുകളും കിടക്കുന്നത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ദീർഘകാല നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം.

ഇത്തരം അറിവ് ദുരന്തമുണ്ടായ ശേഷം മാത്രം ഉപയോഗിച്ചാൽ പോരാ. ഓരോ പ്രധാന മത്സ്യബന്ധന കേന്ദ്രത്തിലും ഒരു Community Coastal Knowledge Map തയ്യാറാക്കാം. ശക്തമായ നീരൊഴുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന മേഖലകൾ, അപകടകരമായ പാറക്കെട്ടുകൾ, പഴയ വലകൾ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ, മൃതദേഹങ്ങളോ ഒഴുകിയെത്തുന്ന വസ്തുക്കളോ അടിഞ്ഞുകൂടാൻ സാധ്യതയുള്ള തീരങ്ങൾ, കായൽമുഖങ്ങൾ, തുറമുഖ ഘടനകൾ, കപ്പൽ ഗതാഗതത്തിന്റെ അപകടമേഖലകൾ തുടങ്ങിയവ പ്രാദേശിക മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ സഹായത്തോടെ രേഖപ്പെടുത്താം. പിന്നീട് ഈ വിവരങ്ങൾ GIS, GPS, ഡ്രോൺ ചിത്രങ്ങൾ, സോണാർ ഡാറ്റ, കാലാവസ്ഥാ വിവരങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാം.

ഇത് ഒരു Community Ocean Knowledge Register എന്ന രൂപത്തിലും വികസിപ്പിക്കാം. ഓരോ തീരദേശ മേഖലയുടെയും മാറുന്ന തീരരേഖ, മണൽ അടിഞ്ഞുകൂടുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ, പാറക്കെട്ടുകളുടെ സ്ഥാനം, അപകടമേഖലകൾ, ശക്തമായ നീരൊഴുക്കുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ, കപ്പൽ ഗതാഗതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടസാധ്യതകൾ തുടങ്ങിയവ നിരന്തരം പുതുക്കി സൂക്ഷിക്കാം. അങ്ങനെ പ്രാദേശിക അറിവ് വ്യക്തികളുടെ ഓർമ്മയിൽ മാത്രം കിടക്കാതെ സ്ഥാപനപരമായ അറിവായി മാറും. ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറിയ അറിവ് ദുരന്തനിവാരണ സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാകുകയും ചെയ്യും.

എന്നാൽ, പ്രാദേശിക അറിവിനും പരിമിതികളുണ്ട്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, കടൽനിരപ്പിലെ മാറ്റം, തീരശോഷണം, തുറമുഖ നിർമ്മാണം, പുതിയ ബ്രേക്ക്‌വാട്ടറുകൾ, കടൽ ഗതാഗതത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ പഴയ കടൽപ്രവാഹ രീതികളെ മാറ്റിയേക്കാം. അതുകൊണ്ട് Indigenous Knowledge-നെ വിമർശനാതീതമായ സത്യമായി കാണാനും പാടില്ല. അതുപോലെ തന്നെ സാങ്കേതിക ഉപകരണങ്ങൾ നൽകുന്ന ഡാറ്റയെ മാത്രം അന്തിമസത്യമായി കാണുന്നതും ശരിയല്ല. പ്രാദേശിക അറിവിനെ ശാസ്ത്രീയ ഡാറ്റയുമായി പരിശോധിക്കുകയും ശാസ്ത്രീയ ഡാറ്റയെ പ്രാദേശിക അനുഭവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സംയോജിത രീതിയാണ് വേണ്ടത്.

ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭാവിയിലെ തീരദേശ തിരച്ചിൽ സംവിധാനം ഒരു ഏകോപിത മാതൃകയിലേക്ക് മാറണം. Satellite Data, Oceanographic Data, Weather Data, GIS Mapping, GPS, Drone Surveillance, Sonar, Underwater Search, Trained Divers, Coastal Police, Coast Guard, Fisheries Department എന്നിവയ്ക്കൊപ്പം മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ Indigenous Coastal Knowledge കൂടി അതിന്റെ ഭാഗമാകണം. ഇത് ഒരു അധിക സൗകര്യമല്ല; പ്രത്യേകിച്ച് സങ്കീർണമായ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വേഗത്തിലും കൃത്യതയിലും തിരച്ചിൽ നടത്താനുള്ള നിർണായക ഘടകമാണ്.

ഇതിനൊപ്പം മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിലും വലിയ മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. ഇന്ന് മത്സ്യബന്ധന ബോട്ടുകൾ പഴയകാലത്തേക്കാൾ വലുതും സാങ്കേതികമായി മെച്ചപ്പെട്ടതുമാണ്. GPS, വയർലെസ്, നാവിഗേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ തുടങ്ങി നിരവധി സൗകര്യങ്ങൾ അവയിൽ ലഭ്യമാണ്. എന്നാൽ മത്സ്യബന്ധനത്തിനായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ബോട്ട് സ്വാഭാവികമായി ഒരു റെസ്ക്യൂ വെസൽ അല്ല. കടൽ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരിക്കുമ്പോഴും അതിവേഗത്തിൽ അപകടസ്ഥലത്തെത്താനും, ആളുകളെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരാനും, തിരച്ചിൽ ഉപകരണങ്ങൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനും, രാത്രിയിലും കുറഞ്ഞ ദൃശ്യപരതയിലും രക്ഷാപ്രവർത്തനം നടത്താനും കഴിയുന്ന പ്രത്യേക റെസ്ക്യൂ മിനി കപ്പലുകൾ തീരങ്ങളിൽ സജ്ജമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പ്രധാന മത്സ്യബന്ധന കേന്ദ്രങ്ങളോട് ചേർന്ന് ഇത്തരം അതിവേഗ റെസ്ക്യൂ വെസലുകളുടെ ശൃംഖല ഉണ്ടാകണം. അവയിൽ ശക്തമായ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ, GPS, ലൈറ്റിംഗ്, മെഡിക്കൽ എമർജൻസി സൗകര്യങ്ങൾ, ആവശ്യാനുസരണം സോണാർ, ഡൈവിംഗ് ഉപകരണങ്ങൾ, രാത്രികാല തിരച്ചിൽ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ ഉണ്ടായിരിക്കണം. അപകടത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യ മണിക്കൂറുകൾ ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ശേഷി ഈ സംവിധാനത്തിനുണ്ടാകണം. അതോടൊപ്പം തീരദേശ പോലീസ്, കോസ്റ്റ് ഗാർഡ്, മത്സ്യബന്ധന വകുപ്പ്, പ്രാദേശിക ഭരണകൂടം, മത്സ്യത്തൊഴിലാളി സമൂഹം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം സ്ഥിരമായ സംവിധാനമാക്കുകയും വേണം.

മൃതശരീരം കണ്ടെത്തുക എന്നത് ഒരു റെസ്ക്യൂ ഓപ്പറേഷന്റെ അവസാനഘട്ടം മാത്രമല്ല. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ദുഃഖത്തിന് ഒരു പരിധിവരെ സമാപനം നൽകുന്ന മനുഷ്യാവകാശപരവും സാമൂഹികവുമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ് അത്. മൃതദേഹം ലഭിച്ചാൽ കുടുംബത്തിന് അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ നടത്താനും നിയമപരമായ നടപടികൾ പൂർത്തിയാക്കാനും പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ മരണത്തെ യാഥാർഥ്യമായി അംഗീകരിക്കാനും കഴിയുന്നു. എന്നാൽ മൃതദേഹം ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താനാകാതെ പോകുമ്പോൾ “കടൽ കൊണ്ടുപോയി” എന്ന അനിശ്ചിതത്വം ആ കുടുംബത്തെ വർഷങ്ങളോളം പിന്തുടരാം. മരണം പോലും ഒരു ഉറപ്പായ അവസാനമാകാതെ കാത്തിരിപ്പായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ട് കടലിൽ കാണാതാകുന്ന ഒരാളുടെ തിരച്ചിൽ അപകടം നടന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ആരംഭിച്ച് അവിടെ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു നടപടിയാകരുത്. കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലും ഉപരിതലത്തിലും തീരത്തും കായൽമുഖങ്ങളിലും പാറക്കെട്ടുകളിലും തുറമുഖങ്ങളിലും സാധ്യതയുള്ള നീരൊഴുക്ക് മേഖലകളിലും ഒരേസമയം നീളുന്ന ബഹുതല തിരച്ചിൽ സംവിധാനമാണ് വേണ്ടത്. അതിന് സാങ്കേതികവിദ്യ വേണം. ശാസ്ത്രീയ മോഡലുകൾ വേണം. അത്യാധുനിക റെസ്ക്യൂ ബോട്ടുകൾ വേണം. പരിശീലനം ലഭിച്ച ഡൈവർമാരും വേണം. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം കടലിന്റെ സ്വഭാവം വർഷങ്ങളായി വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയുടെ ശബ്ദവും വേണം.

കാരണം, കടലിനെ വായിക്കുന്നത് ഒരു സോണാറിന്റെയോ ഉപഗ്രഹത്തിന്റെയോ GPS-ന്റെയോ മാത്രം ജോലിയല്ല. ചിലപ്പോൾ കടലിന്റെ ചെറിയൊരു മാറ്റം പോലും ആദ്യം തിരിച്ചറിയുന്നത് അതിന്റെ അരികിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ്. തിരയുടെ നിറം മാറുന്നതും കാറ്റിന്റെ ഗന്ധം മാറുന്നതും വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് മാറുന്നതും തീരത്ത് എന്തെങ്കിലും അസാധാരണമായി അടിഞ്ഞുകൂടുന്നതും ആദ്യം കാണുന്ന കണ്ണുകൾ തീരദേശ സമൂഹത്തിന്റേതായിരിക്കും. ആ കണ്ണുകളെയും ആ അറിവിനെയും ഔദ്യോഗിക സംവിധാനത്തിന്റെ പുറത്തുനിർത്തുന്നത് മനുഷ്യവിഭവത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

കടൽ ശാസ്ത്രം ലബോറട്ടറിയിൽ മാത്രം രൂപപ്പെടുന്ന ഒന്നല്ല. കടലിൽ ദിവസവും ഇറങ്ങുന്ന മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകളിലും അതിന്റെ ഒരു വലിയ ഭാഗം സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ഇനി വേണ്ടത് മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ അപകടസമയത്ത് സഹായത്തിനായി വിളിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമായി മാത്രം കാണുന്ന സമീപനമല്ല; കടൽസുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ സഹപങ്കാളികളായി അംഗീകരിക്കുന്ന സമീപനമാണ്. കടലിൽ കാണാതായ ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു കണക്കല്ല. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഒരാൾ, ഒരാളുടെ പിതാവ്, മകൻ, സഹോദരൻ, ഭർത്താവ്, സുഹൃത്ത് എന്നിങ്ങനെയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഒരു മൃതദേഹം കണ്ടെത്തുക എന്നത് ഒരു തിരച്ചിൽ ദൗത്യത്തിന്റെ വിജയമാത്രമല്ല; ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിന് അവസാനമിടുന്ന മനുഷ്യപരമായ ഇടപെടലാണ്.

കടലിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ മനുഷ്യന് കഴിയില്ല. പക്ഷേ കടൽ ഒരു ജീവനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ ആ ജീവനെ തിരികെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയവും വേഗത്തിലുള്ളതും കാര്യക്ഷമവുമാക്കാൻ മനുഷ്യന് കഴിയും. അതിനായി ഉപകരണങ്ങൾ വേണം, ഡാറ്റ വേണം, സാങ്കേതികവിദ്യ വേണം. പക്ഷേ അതിനുമുമ്പ് കടലിനൊപ്പം ജീവിച്ച മനുഷ്യരെ കേൾക്കണം. കാരണം കടലിനെ വായിക്കാൻ ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രം പോരാ; കടലിനൊപ്പം ജീവിച്ച മനുഷ്യരെയും കേൾക്കണം.