November 21 Saturday 2026

വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങൾ അട്ടിമറിക്കുമ്പോൾ: അമേരിക്കൻ കോൺഗ്രസിലെ ഒത്തുതീർപ്പും അതിന്‍റെ ആഗോള പ്രത്യാഘാതങ്ങളും

BAAJA

അമേരിക്കൻ കോൺഗ്രസ് പരിഗണിക്കുന്ന Bipartisan American Affordability and Jobs Act (BAAJA) എന്ന ബില്ലിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദം കേവലം അമേരിക്കയുടെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമല്ല. വികസനം, ഊർജസുരക്ഷ, തൊഴിലവസരങ്ങൾ എന്നീ ആകർഷകമായ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെ തന്നെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക മാതൃകയുടെ പ്രതിഫലനമാണത്. ഊർജ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളുടെ നിർമാണം വേഗത്തിലാക്കുക എന്നതാണ് ബില്ലിന്‍റെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ അതിന്‍റെ മറവിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളായി പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെ നേടിയെടുത്ത പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങളുടെ അധികാരം ചുരുക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ ഇടപെടൽ ഇല്ലാതാക്കുകയും മലിനീകരണത്തിനെതിരെ നിയമപരമായ സംരക്ഷണം തേടാനുള്ള സമൂഹങ്ങളുടെ അവകാശത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാന ആശങ്ക.

പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങൾ വികസനത്തിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാനല്ല രൂപീകരിച്ചത്. വികസനത്തിന്‍റെ പേരിൽ മനുഷ്യജീവിതവും പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളും ആവാസവ്യവസ്ഥകളും നശിപ്പിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ജനാധിപത്യപരമായ സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങളാണ് അവ. എന്നാൽ, BAAJA ഈ അടിസ്ഥാന കാഴ്ചപ്പാടിനെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. സർക്കാർ ഏജൻസികളുടെ നിയന്ത്രണാധികാരം പരിമിതപ്പെടുത്തുക, പദ്ധതികളെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുജനാഭിപ്രായം തേടുന്ന നടപടികൾ ഒഴിവാക്കുക, നിയമവിരുദ്ധമായി അനുമതി ലഭിച്ച പദ്ധതികളെപ്പോലും കോടതികൾക്ക് തടയാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നിവയാണ് ബില്ലിന്‍റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ വശങ്ങൾ. ഏകദേശം 500 പേജുകളുള്ള ഈ നിയമനിർമാണം മതിയായ പൊതുചർച്ചയ്ക്കും വിശദമായ പരിശോധനയ്ക്കും സമയം നൽകാതെ കോൺഗ്രസിന്‍റെ അവസാനകാല സമ്മേളനത്തിൽ അതിവേഗം പാസാക്കാനുള്ള നീക്കമാണ് വിമർശനത്തിന് ഇടയാക്കുന്നത്.

വികസനത്തിന്‍റെ വേഗത ആർക്കുവേണ്ടിയാണ്? പൊതുസമൂഹത്തിനുവേണ്ടിയോ അതോ വൻകിട വ്യവസായ താൽപര്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയോ എന്നതാണ്.

ഈ ബില്ലിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണാനാകുന്നത് ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെ വ്യാപനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ്. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്, ക്ലൗഡ് കമ്പ്യൂട്ടിങ്, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്നിവയുടെ വളർച്ചയോടെ ലോകമെമ്പാടും ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്കുള്ള ആവശ്യം കുതിച്ചുയരുകയാണ്. എന്നാൽ ഈ ഡിജിറ്റൽ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പാരിസ്ഥിതിക ചെലവ് പലപ്പോഴും പൊതുചർച്ചകളിൽനിന്ന് മറച്ചുവയ്ക്കപ്പെടുന്നു. വലിയ തോതിലുള്ള വൈദ്യുതി ഉപഭോഗം, ജലത്തിന്റെ അമിത ഉപയോഗം, ഊർജോൽപാദനത്തിനായുള്ള പ്രകൃതിവിഭവ ചൂഷണം, വായുമലിനീകരണം, കാർബൺ പുറന്തള്ളൽ എന്നിവയെല്ലാം ഈ വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്.

ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്ക് ആവശ്യമായ വൈദ്യുതി ഉറപ്പാക്കാൻ പുതിയ പ്രകൃതിവാതക പൈപ്പ്ലൈനുകളും ട്രാൻസ്മിഷൻ ലൈനുകളും സ്വകാര്യ വൈദ്യുതിനിലയങ്ങളും സ്ഥാപിക്കാൻ BAAJA വഴിയൊരുക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് മീഥേൻ വാതകം ഉപയോഗിച്ചുള്ള വൈദ്യുതോൽപാദനത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഫോസിൽ ഇന്ധന ആശ്രിതത്വം കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെ വൈദ്യുതി ചെലവിന്റെ ഒരു ഭാഗം സാധാരണ ഉപഭോക്താക്കളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ചില വ്യവസ്ഥകൾ ബില്ലിലുണ്ടെങ്കിലും അതുകൊണ്ട് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. വൈദ്യുതി ബില്ലിനപ്പുറം വായു, ജലം, ഭൂമി, ആരോഗ്യം, പ്രാദേശിക ജീവിതം എന്നിവയ്ക്കുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടങ്ങൾക്ക് ആരാണ് ഉത്തരവാദി എന്ന ചോദ്യത്തിന് അതിൽ ഉത്തരമില്ല.

ശുദ്ധ ഊർജത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ബില്ലിന്റെ വൈരുധ്യം പ്രകടമാണ്. പുനരുപയോഗ ഊർജ പദ്ധതികൾക്കും വൈദ്യുതി വിതരണ ശൃംഖലകൾക്കും അനുമതി ലഭിക്കുന്ന നടപടികൾ വേഗത്തിലാക്കുന്ന ചില വ്യവസ്ഥകൾ ഇതിലുണ്ടെങ്കിലും അതിനേക്കാൾ ശക്തമായി ഫോസിൽ ഇന്ധന വ്യവസായത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകളാണ് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഭാവിയിൽ ഒരു പ്രസിഡന്റ് കാലാവസ്ഥാ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ശുദ്ധ ഊർജത്തിന് മുൻഗണന നൽകുകയോ എണ്ണ, വാതകം, കൽക്കരി തുടങ്ങിയ ഇന്ധനങ്ങളുടെ വികസനം നിയന്ത്രിക്കുകയോ ചെയ്താൽ വ്യവസായങ്ങൾക്ക് സർക്കാരിനെതിരെ നിയമനടപടി സ്വീകരിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാം. മുൻകാലങ്ങളിൽ വിവിധ ഊർജ മേഖലകൾക്ക് നൽകിയ അനുമതികളുടെ നിരക്ക് അടിസ്ഥാനമാക്കി ഭാവിയിലെ നയപരമായ മാറ്റങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവസരമാണ് ഇതിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്. അതായത് ജനങ്ങളുടെ നികുതിപ്പണം ഉപയോഗിച്ച് ഭാവിയിലും ഫോസിൽ ഇന്ധന അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ നിർമ്മിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു നിയമപരമായ കുടുക്കിലേക്ക് ഭരണകൂടത്തെ തള്ളിവിടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകമായ പൊതുജന പങ്കാളിത്തത്തിനാണ്. ഒരു വ്യവസായ പദ്ധതി ഒരു പ്രദേശത്ത് സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് അതിന്റെ ആഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാനും എതിർപ്പ് രേഖപ്പെടുത്താനും നിയമപരമായ പരിഹാരം തേടാനും അവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ അവകാശങ്ങൾ പരിമിതപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതപരിസരങ്ങൾ വ്യവസായ താൽപര്യങ്ങൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെടുന്നു. വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്ന ജീവികളുടെ സംരക്ഷണം ദുർബലപ്പെടുത്തുക, നദികളെയും ജലാശയങ്ങളെയും മലിനീകരണത്തിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന അധികാരം പരിമിതപ്പെടുത്തുക, ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ള സ്ഥലങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം കുറയ്ക്കുക, തദ്ദേശീയ ഗോത്രസമൂഹങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക പൈതൃക സംരക്ഷണത്തെ പ്രയാസകരമാക്കുക എന്നിവയെല്ലാം ഈ ബില്ലിനെ ഒരു സാധാരണ ഊർജ പരിഷ്കരണ നിയമത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

അമേരിക്കയുടെ തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇതിനകം തന്നെ ഇത്തരം വികസന മാതൃകകൾക്കെതിരെ പ്രാദേശിക ജനങ്ങൾ രംഗത്തുണ്ട്. അലബാമയിലെ ബെസ്മറിലെ ജനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലെ സമൂഹങ്ങൾ മലിനീകരണം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പദ്ധതികൾക്കെതിരെ പോരാടുകയാണ്. ഡാറ്റാ സെന്ററുകളും അവയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള സ്വകാര്യ വൈദ്യുതിനിലയങ്ങളും തങ്ങളുടെ വീടുകൾക്കും കൃഷിയിടങ്ങൾക്കും ജലസ്രോതസ്സുകൾക്കും ആരോഗ്യത്തിനും ഭീഷണിയാകുമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തരം പദ്ധതികൾക്കെതിരെ കോടതിയെ സമീപിക്കാനുള്ള അവസരം പോലും പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന നിയമം നിലവിൽ വരുമ്പോൾ വ്യവസായങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നത് കേവലം വേഗത്തിലുള്ള അനുമതിയല്ല; പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ എതിർപ്പുകളെ മറികടക്കാനുള്ള നിയമപരമായ കവചം കൂടിയാണ്.

ഇന്ത്യയുടെയും കേരളത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ നിയമവിവാദം കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണ്. വികസനവും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും തമ്മിൽ കൃത്രിമമായൊരു ഏറ്റുമുട്ടൽ സൃഷ്ടിച്ച് പരിസ്ഥിതി നിയന്ത്രണങ്ങളെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവണത നമ്മുടെ രാജ്യത്തും ശക്തമാണ്. പരിസ്ഥിതി ആഘാത പഠനങ്ങൾ, പൊതുജന തെളിവെടുപ്പുകൾ, തീരദേശ നിയന്ത്രണങ്ങൾ, വനസംരക്ഷണം, ജലസ്രോതസ്സുകളുടെ സംരക്ഷണം എന്നിവയെ വികസന പദ്ധതികളുടെ വേഗതയ്ക്ക് തടസ്സമായി കാണുന്ന സമീപനം പലപ്പോഴും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽ പ്രകടമാണ്. എന്നാൽ ഒരു പദ്ധതിക്ക് അനുമതി ലഭിക്കുന്നതും ആ പദ്ധതി പൊതുതാൽപര്യത്തിന് അനുകൂലമാണെന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

കേരളത്തിന്റെ തീരപ്രദേശങ്ങൾ, പശ്ചിമഘട്ടം, കായലുകൾ, തണ്ണീർത്തടങ്ങൾ, നദികൾ എന്നിവയുടെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ പരിസ്ഥിതി സന്തുലിതാവസ്ഥയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. കൊച്ചിയിലും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും നഗരവികസനം, വ്യവസായവൽക്കരണം, തുറമുഖ വികസനം, റോഡ്-റെയിൽ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയരുന്ന പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ ഇതിനകം തന്നെ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. തീരശോഷണം, വെള്ളപ്പൊക്കം, ഭൂഗർഭജല മലിനീകരണം, കണ്ടൽക്കാടുകളുടെ നാശം, നഗരങ്ങളിലെ മാലിന്യപ്രശ്നം എന്നിവയെല്ലാം വികസനത്തിന്റെ ചെലവ് ആരാണ് വഹിക്കുന്നതെന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു. പദ്ധതികൾക്ക് അനുമതി നൽകുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുമ്പോൾ അവയുടെ ആഘാതം നേരിടുന്ന ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം ദുർബലപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.

ഇനി ഡാറ്റാ സെന്ററുകളുടെ കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം. ഇന്ത്യയെ ആഗോള ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രമാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ശക്തമാണ്. ഡാറ്റാ സെന്റർ നിക്ഷേപങ്ങൾ, ക്ലൗഡ് സേവനങ്ങൾ, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ വികസനത്തിന്റെ പുതിയ അടയാളങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. കേരളവും ഈ ഡിജിറ്റൽ വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ കേന്ദ്രങ്ങൾക്കാവശ്യമായ വൈദ്യുതി എവിടെനിന്ന് വരും? അവയ്ക്കാവശ്യമായ വെള്ളം എത്രയാണ്? അതിന്റെ ചെലവ് ആരാണ് വഹിക്കുന്നത്? വൈദ്യുതി ആവശ്യകത വർധിക്കുമ്പോൾ സാധാരണ ഉപഭോക്താക്കളുടെ ബില്ലിൽ അതിന്റെ പ്രതിഫലനം ഉണ്ടാകുമോ? പരിസ്ഥിതി ആഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാകുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നിക്ഷേപ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തെപ്പോലെ ഭൂമിയും ജലവും പരിമിതമായ സംസ്ഥാനത്ത് ഡിജിറ്റൽ വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളുടെ അമിതമായ ഉപയോഗം അനുവദിക്കാനാവില്ല. ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്ക് ശുദ്ധ ഊർജം നിർബന്ധമാക്കുക, ജലോപയോഗത്തിന് കർശനമായ പരിധികൾ ഏർപ്പെടുത്തുക, ഊർജ ഉപഭോഗത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക ചെലവ് വെളിപ്പെടുത്തുക, പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുടെ സമ്മതവും പങ്കാളിത്തവും ഉറപ്പാക്കുക എന്നിവ വികസനനയത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം.

അമേരിക്കയിലെ BAAJA വിവാദം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന പാഠം ഇതാണ്: പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങളെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നത് പ്രകൃതിയെ മാത്രം അപകടത്തിലാക്കുന്നില്ല; ജനാധിപത്യത്തെയും ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ നിയമങ്ങൾ വ്യവസായങ്ങളുടെ വളർച്ച തടയാനുള്ള ഉപാധികളല്ല. വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും അതിന്റെ നഷ്ടങ്ങൾ പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള ജനാധിപത്യപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളാണ്.

വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ ജനങ്ങളുടെ എതിർപ്പുകൾ ഇല്ലാതാക്കുകയും കോടതികളുടെ അധികാരം ചുരുക്കുകയും ശാസ്ത്രീയമായ പരിസ്ഥിതി പരിശോധനകളെ അപ്രസക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അതിനെ പരിഷ്കരണമെന്ന് വിളിക്കാനാവില്ല. അത് ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്നുള്ള വ്യവസായങ്ങളുടെ മോചനമാണ്. ഇന്ന് അമേരിക്കയിൽ ഫോസിൽ ഇന്ധന വ്യവസായത്തിന് അനുകൂലമായി രൂപപ്പെടുന്ന നിയമപരമായ മാതൃക നാളെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലും വികസനനയങ്ങളുടെ പേരിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടാം.

ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവത്തിനും വ്യവസായ വളർച്ചയ്ക്കും ഊർജം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ഭൂമിയുടെ നിലനിൽപ്പിനെ തകർത്തുകൊണ്ടുള്ള ഊർജ വികസനം മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവിക്ക് തന്നെ ഭീഷണിയാണ്. വികസനത്തിന്റെ വേഗതയല്ല, അതിന്റെ സാമൂഹികവും പാരിസ്ഥിതികവുമായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി നിർണയിക്കേണ്ടത്. വ്യവസായങ്ങൾക്ക് വേഗതയും ജനങ്ങൾക്ക് നിശ്ശബ്ദതയും നൽകുന്ന നിയമങ്ങൾ വികസനത്തിന്റെ നിയമങ്ങളല്ല; അധികാരത്തിന്റെയും മൂലധനത്തിന്റെയും താൽപര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന നിയമങ്ങളാണ്.

Related