2017-ൽ മ്യാൻമറിലെ റാഖൈൻ സംസ്ഥാനത്ത് സൈന്യം നടത്തിയ “ക്ലിയറൻസ് ഓപ്പറേഷനുകൾ”ക്കിടെ, റോഹിങ്ക്യന് മുസ്ലിംകൾക്കെതിരെ മ്യാൻമർ ഭരണകൂടം വംശഹത്യ നടത്തിയെന്ന് 2026 നവംബർ 19-ന് അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതി (ICJ) വിധിച്ചു. ഈ വിധി, റോഹിങ്ക്യൻ വിഷയത്തിലുള്ള ഇന്ത്യയുടെ സമീപനത്തെ പുനർചിന്തനം നടത്താൻ ഇന്ത്യയെ പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശകത്തോളമായി, ഇന്ത്യയിലെ പൊതുചർച്ചകൾ പ്രധാനമായും കുടിയേറ്റം, സുരക്ഷ, പൗരത്വം എന്നീ വിഷയങ്ങളിലാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. റോഹിങ്ക്യകളെ പലപ്പോഴും രേഖകളില്ലാത്തവരോ നിയമവിരുദ്ധരായ കുടിയേറ്റക്കാരോ ആയി വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്; നയപരമായ സമീപനങ്ങളിലും ഈ കാഴ്ചപ്പാടാണ് പ്രതിഫലിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതിയുടെ വിധി ഈ സാഹചര്യത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. റോഹിങ്ക്യകൾ വംശഹത്യയ്ക്ക് ഇരയായവരാണെന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമപ്രകാരം ഈ വിധി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏത് ചർച്ചയും ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് വേണം ആരംഭിക്കാൻ.
ഈ വിധിയുടെ പ്രാധാന്യം മ്യാൻമറിനപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. ‘ജെനോസൈഡ് കൺവെൻഷൻ’ (വംശഹത്യ തടയുന്നതിനുള്ള ഉടമ്പടി) പ്രകാരം, വംശഹത്യ നടത്തുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല, അത് തടയുക കൂടി ചെയ്യേണ്ടത് രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ബാധ്യതയാണ്. ‘ബോസ്നിയ ആൻഡ് ഹെർസെഗോവിന വേഴ്സസ് സെർബിയ ആൻഡ് മോണ്ടിനെഗ്രോ’ കേസിൽ 2007-ൽ പുറപ്പെടുവിച്ച വിധിയിൽ, വംശഹത്യ നടക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ അറിയേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടാകുമ്പോഴോ ഇടപെടാൻ രാഷ്ട്രങ്ങൾക്ക് ബാധ്യതയുണ്ടെന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, കുറ്റകൃത്യം ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്കും നീളുന്ന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഈ ഉടമ്പടി സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
1959-ൽ ഇന്ത്യ ‘ജെനോസൈഡ് കൺവെൻഷൻ’ അംഗീകരിച്ചതാണ്. കൂട്ടക്കൊലകളും അതിക്രമങ്ങളും തടയാനുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രമങ്ങളെ ഇന്ത്യ സ്ഥിരമായി പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. റോഹിങ്ക്യൻ അഭയാർത്ഥികൾക്ക് പൗരത്വം നൽകാനോ കുടിയേറ്റ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാനോ ഈ ഉടമ്പടി ഇന്ത്യയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാൽ, റോഹിങ്ക്യകൾ പലായനം ചെയ്യാൻ കാരണമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ഗൗരവവും നിയമപരമായ പ്രാധാന്യവും തിരിച്ചറിയാൻ ഇന്ത്യ ബാധ്യസ്ഥമാണ്.
സുരക്ഷാ കാരണങ്ങളാൽ വ്യക്തികളെ പരിശോധിക്കാനും കുടിയേറ്റം നിയന്ത്രിക്കാനും ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന് നിയമപരമായ അവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ, കുടിയേറ്റം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതും, വംശഹത്യയ്ക്ക് ഇരയായവരായി നിയമപരമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനവിഭാഗത്തിനുള്ള നയം രൂപീകരിക്കുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. റോഹിങ്ക്യകളെ കേവലം കുടിയേറ്റ നിയമങ്ങളുടെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം നോക്കിക്കാണുന്നത്, ഈ വ്യത്യാസത്തെ മറച്ചുവെക്കാൻ ഇടയാക്കിയേക്കാം.
ഈ വിധി അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിലെ കൂടുതൽ വിശാലമായ ഒരു തത്വത്തെക്കൂടി ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ഗാംബിയയ്ക്ക് ഈ കേസ് ഫയൽ ചെയ്യാൻ അനുമതി നൽകിക്കൊണ്ട്, വംശഹത്യ കൺവെൻഷൻ (Genocide Convention) പ്രകാരമുള്ള ബാധ്യതകൾ അതിൽ ഒപ്പുവെച്ച എല്ലാ രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കും കൂട്ടായി ബാധകമാണെന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതി (ICJ) വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചു. വംശഹത്യ എന്നത് കുറ്റകൃത്യം ചെയ്ത രാഷ്ട്രവും ഇരകളും തമ്മിലുള്ള ഒരു തർക്കം മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നില്ല; മറിച്ച്, അത് അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിന് മൊത്തത്തിൽ ആശങ്കയുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വിഷയമാണ്.
ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അഭയാർത്ഥികളെ സ്വീകരിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പുതിയ നിയമപരമായ ബാധ്യതകൾ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നല്ല. എന്നാൽ, റോഹിങ്ക്യകളെ അവർക്ക് തുടർന്നും പീഡനങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലേക്കോ, വംശഹത്യയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന ഇടങ്ങളിലേക്കോ തിരിച്ചയക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ ഇത് ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. കൂടാതെ, കുറ്റവാളികളെക്കൊണ്ട് ഉത്തരം പറയിക്കുക (accountability), നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുക, അതിജീവിച്ചവരുടെ അവകാശങ്ങളും അന്തസ്സും സംരക്ഷിക്കുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പിന്തുണ നൽകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ഇത് ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു.
ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം തന്നെ ഇക്കാര്യത്തിൽ ഉചിതമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകുന്നുണ്ട്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി, പീഡനങ്ങളിൽ നിന്നും സംഘർഷങ്ങളിൽ നിന്നും പലായനം ചെയ്തുവന്ന ടിബറ്റുകാർ, ശ്രീലങ്കൻ തമിഴർ, അഫ്ഗാനികൾ തുടങ്ങിയവർക്ക് ഇന്ത്യ അഭയം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. മാനുഷിക പരിഗണനകളും പ്രായോഗികമായ ഭരണതന്ത്രജ്ഞതയും ഒത്തുചേർന്ന ഒരു പാരമ്പര്യമാണിത്. റോഹിങ്ക്യകളെയും ഇതേ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെത്തന്നെ കാണേണ്ടതുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതിയുടെ വിധി മ്യാൻമറിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല സംസാരിക്കുന്നത്. അതിർത്തി കടന്നാലും വംശഹത്യയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണത്. സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചോ കുടിയേറ്റ നിയന്ത്രണത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ആശങ്കകൾ ഇന്ത്യയുടെ നയങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കണമെന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം; എന്നാൽ, അത്തരം നയങ്ങൾ ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്. റോഹിങ്ക്യകൾക്കെതിരെ ഇന്ത്യ എത്ര കർശനമായി കുടിയേറ്റ നിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കി എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് വംശഹത്യയെ അതിജീവിച്ചവരെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ ഇന്ത്യ അവരെ പുറന്തള്ളുകയാണോ അതോ സംരക്ഷിക്കുകയാണോ ചെയ്തത് എന്നതിലായിരിക്കും ചരിത്രം ഇന്ത്യയെ വിലയിരുത്തുക.
(കടപ്പാട്: ദി വയർ – മനുഷ്യാവകാശ അഭിഭാഷകയും സുപ്രീം കോടതി അഭിഭാഷകയുമായ തനിമ കിഷോർ ‘ദി വയർ’ ൽ എഴുതിയ ലേഖനത്തിൻറെ സ്വതന്ത്ര വിവർത്തനം)
