November 19 Thursday 2026

ഒവൈസി-ആസാദ് സഖ്യം: ദലിത്-മുസ്‌ലിം കൂട്ടായ്മയോ, പ്രതിപക്ഷ ഐക്യത്തിന് വിഘാതമോ?

Owaisi-Azad alliance

2027-ലെ ഉത്തർപ്രദേശ് നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്നോടിയായി അസദുദ്ദീൻ ഒവൈസിയും ചന്ദ്രശേഖർ ആസാദും കൈകോർത്തിരിക്കുന്നു; ഒരു ദലിത്-മുസ്‌ലിം രാഷ്ട്രീയ ബദൽ ഉയർത്തിക്കാട്ടിക്കൊണ്ടാണ് ഇവരുടെ വരവ്. എന്നാൽ, സാമൂഹിക പ്രാതിനിധ്യത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയമാക്കി മാറ്റാൻ ഈ സഖ്യത്തിന് കഴിയുമോ? അതോ ബിജെപിയെ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാനുള്ള പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ശ്രമങ്ങളെ ഇത് കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കുമോ?

ഒവൈസിയുടെ ‘ഓൾ ഇന്ത്യ മജ്‌ലിസ്-ഇ-ഇത്തിഹാദുൽ മുസ്ലിമീൻ’ (AIMIM), ആസാദിന്റെ ‘ആസാദ് സമാജ് പാർട്ടി (കാൻഷിറാം)’ എന്നിവ ചേർന്നുള്ള ‘സാമാജിക് പരിവർത്തൻ മോർച്ച’യുടെ പ്രഖ്യാപനം, യുപി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പുതിയതും സങ്കീർണ്ണവുമായ ഒരു തലമാണ് തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നത്. 2026 നവംബർ 12-ന് ലഖ്‌നൗവിൽ വെച്ച് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട ഈ മുന്നണി, ചന്ദ്രശേഖർ ആസാദിനെ മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനാർത്ഥിയായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുകയും, നിയമസഭയിലെ മുഴുവൻ സീറ്റുകളിലും (403) മത്സരിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്കും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വേദിയായി സ്വയം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഈ സഖ്യം, ബിജെപി തുടർച്ചയായി മൂന്നാം തവണയും അധികാരത്തിൽ വരുന്നത് തടയാൻ സമാജ്‌വാദി പാർട്ടിയോടും (SP) കോൺഗ്രസിനോടും ഒപ്പം ചേരാൻ ക്ഷണിച്ചിട്ടുണ്ട്. കാഴ്ചയിൽ ഇതൊരു ശക്തമായ കൂട്ടുകെട്ടാണ്: ഒവൈസിക്ക് ദേശീയ തലത്തിലുള്ള സ്വീകാര്യതയും മുസ്‌ലിം വോട്ടർമാരുടെ ഒരു വിഭാഗത്തിനിടയിൽ ഉറച്ച അടിത്തറയുമുണ്ട്. അതേസമയം, ദലിത് വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രമുഖ ശബ്ദമായി മാറിയ ആസാദിന്, പ്രത്യേകിച്ച് യുവാക്കൾക്കിടയിൽ വലിയ സ്വാധീനമുണ്ട്.

എങ്കിലും, രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങളെ അവയുടെ നേതാക്കൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെ മാത്രം വെച്ച് വിലയിരുത്താനാവില്ല. സംഘടനാപരമായ കരുത്ത്, പ്രാദേശിക നേതൃത്വം, സാമൂഹിക പിന്തുണയെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളാക്കി മാറ്റാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും ഇവയുടെ വിജയം. ദലിതർക്കും മുസ്‌ലിംകൾക്കും രാഷ്ട്രീയമായി ഒന്നിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നതല്ല ഇവിടെ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം; മറിച്ച്, പ്രതിപക്ഷ വോട്ടുകൾ ഭിന്നിപ്പിച്ച് ബിജെപിക്ക് ഗുണകരമാകുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കാതെ, ഒരു യഥാർത്ഥ ബദൽ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഈ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് കഴിയുമോ എന്നതാണ് പ്രധാനം.

403 സീറ്റുകളിലെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ
ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ തെതിരഞ്ഞെടുപ്പ് പോരാട്ട വേദികളിലൊന്നാണ് ഉത്തർപ്രദേശ്. ഇവിടെ പലപ്പോഴും വളരെ നേരിയ വോട്ടുകളാണ് ജയ-പരാജയം നിര്‍ണയിക്കുക. 2022-ലെ നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങൾ ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അടിവരയിടുന്നു. ഏകദേശം 41.3% വോട്ടുകൾ നേടി ബിജെപി 255 സീറ്റുകൾ സ്വന്തമാക്കി; ഇതോടെ എൻഡിഎയുടെ ആകെ സീറ്റുകൾ 273 ആയി ഉയർന്നു. ഏകദേശം 32.1% വോട്ടുകളുമായി എസ്പി (സമാജ്‌വാദി പാർട്ടി) 111 സീറ്റുകൾ നേടി, പ്രതിപക്ഷ നിരയുടെ ആകെ സീറ്റുകൾ 125-ൽ എത്തി. ഒരു കാലത്ത് ശക്തമായ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ബിഎസ്പി (ബഹുജൻ സമാജ് പാർട്ടി) ഒരൊറ്റ സീറ്റിലേക്ക് ഒതുങ്ങി.

പ്രതിപക്ഷത്തിന് പരമ്പരാഗതമായി വോട്ട് ചെയ്യുന്ന വിഭാഗങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുകൊണ്ട് ഒരു പുതിയ കൂട്ടായ്മ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്, വോട്ടുകൾ വിഭജിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്ക സ്വാഭാവികമായും ഉയർത്തുന്നു. തങ്ങൾ ഒരു സ്വതന്ത്ര ബദൽ മുന്നോട്ടുവെക്കുകയാണെന്ന് എഐഎംഐഎം (AIMIM), ആസാദ് സമാജ് പാർട്ടി എന്നിവ വാദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ‘ഏറ്റവും കൂടുതൽ വോട്ട് നേടുന്നയാൾ വിജയിക്കുന്ന’ (first-past-the-post) നിലവിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സമ്പ്രദായത്തിൽ, ഇത്തരം നീക്കങ്ങൾ വലിയ തിരിച്ചടിയായേക്കാം. എസ്പി അല്ലെങ്കിൽ കോൺഗ്രസ് സ്ഥാനാർത്ഥികൾക്കെതിരെ ഇവരുടെ സ്ഥാനാർത്ഥികൾ മത്സരിക്കുമ്പോൾ, ബിജെപി വിരുദ്ധ വോട്ടുകൾ വിഭജിക്കപ്പെടാനും അത് ബിജെപിക്ക് അനുകൂലമായി മാറാനും സാധ്യതയുണ്ട്.

‘വോട്ട് ഭിന്നിപ്പിക്കുന്നവർ’ 
ഈ സഖ്യത്തിനെതിരെയുള്ള ഏറ്റവും വലിയ വിമർശനം ഇതാണ്: അറിയാതെയാണെങ്കിലും, ഇവർ ‘വോട്ട് ഭിന്നിപ്പിക്കുന്നവരായി’ (vote-cutters) മാറുന്നുണ്ടോ?
ഉത്തർപ്രദേശിൽ സംസ്ഥാനതലത്തിൽ കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ എഐഎംഐഎമ്മിന് സാധിച്ചിട്ടില്ല; അവരുടെ സ്വാധീനം ചില പ്രത്യേക പ്രദേശങ്ങളിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഒവൈസിക്കുള്ള വലിയ ജനശ്രദ്ധ, താഴെത്തട്ടിൽ ശക്തമായ അടിത്തറയുണ്ടെന്ന് അർഥമാക്കുന്നില്ല. മുസ്ലീം വോട്ടർമാർ കൂടുതലുള്ള മണ്ഡലങ്ങളിൽ, ബിജെപിയെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ ഏറ്റവും സാധ്യതയുള്ള സ്ഥാനാർത്ഥിക്ക് വോട്ട് ചെയ്യുക എന്ന തന്ത്രപരമായ നിലപാടാണ് പലപ്പോഴും വോട്ടർമാർ സ്വീകരിക്കാറുള്ളത്. അത്തരം മണ്ഡലങ്ങളിൽ എസ്പി സ്ഥാനാർത്ഥിക്കെതിരെ എഐഎംഐഎം സ്ഥാനാർത്ഥി മത്സരിക്കുകയും വോട്ടുകൾ വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, അതിന്റെ ഗുണഭോക്താവ് മിക്കവാറും ബിജെപി തന്നെയായിരിക്കും. ദലിത് വോട്ടുകളുടെ കാര്യത്തിലും ആസാദ് സമാജ് പാർട്ടി, ബിഎസ്പി, എസ്പി എന്നിവയ്ക്കിടയിൽ സമാനമായ സാഹചര്യം ഉടലെടുത്തേക്കാം.

ബിജെപി വിരുദ്ധ വോട്ടുകൾ വിഭജിക്കപ്പെടാൻ കാരണമായേക്കാം എന്നതിന്‍റെ പേരിൽ ഈ സഖ്യത്തെ വിമർശിക്കുന്നത് ന്യായമാണെങ്കിലും, ഇതിനെ ബോധപൂർവം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട “ബിജെപിയുടെ ബി-ടീം” (BJP B-team) എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നതിന് മതിയായ തെളിവുകളില്ല. മാത്രമല്ല, ഇതിനെതിരെ ജനാധിപത്യപരമായ മറ്റൊരു വാദവുമുണ്ട്: പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വോട്ടർമാർ, വലിയ പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് എക്കാലവും കഴിയണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല. സ്വന്തമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടം കണ്ടെത്താൻ ചെറിയ പാർട്ടികൾക്കും ജനാധിപത്യപരമായ അവകാശമുണ്ട്.

പൊതു അജണ്ടയുടെ ആവശ്യം
ദലിത്, മുസ്ലീം വിഭാഗങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും എന്നതാണ് ഈ സഖ്യം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സാധ്യത. ഈ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും പലപ്പോഴും പരസ്പരം തുല്യമായ രീതിയിലുള്ള പാർശ്വവൽക്കരണങ്ങൾ നേരിടുന്നവരാണ്. എങ്കിലും, അടിത്തട്ടുതലത്തിലുള്ള നിരന്തരമായ സംഘാടനവും ആശയപരമായ വ്യക്തതയും ഇല്ലാതെ വിശാലമായ ഒരു സാമൂഹിക സഖ്യം നിലനിർത്തുക എത്രത്തോളം പ്രയാസകരമാണെന്ന് ബഹുജൻ സമാജ് പാർട്ടിയുടെ ചരിത്രം കാണിച്ചുതരുന്നു.

‘മോർച്ച’ ഒരു യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക നീതി വേദിയായി മാറണമെങ്കിൽ, അത് കേവലം സ്വത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ജനസമാഹരണത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് വളരണം. തൊഴിലില്ലായ്മ, കാർഷിക പ്രതിസന്ധി, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, സാമൂഹിക വിവേചനം എന്നിങ്ങനെ, തങ്ങളുടെ അനുയായികൾ നേരിടുന്ന വൈവിധ്യമാർന്ന ദൈനംദിന പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഒരു പൊതു കർമ്മപദ്ധതി അതിന് ആവശ്യമാണ്. 403 സീറ്റുകളിലും മത്സരിക്കുക എന്നത് വളരെ വലിയൊരു ദൗത്യമാണ്; ഇതിന് പൊതുയോഗങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ബൂത്ത് തലത്തിലുള്ള പ്രവര്‍ത്തന ശൃംഖലകളും സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകളും ശക്തമായ സ്ഥാനാർത്ഥി നിർണ്ണയ സംവിധാനങ്ങളും അനിവാര്യമാണ്.

സംഘടനാപരവും ആശയപരവുമായ വെല്ലുവിളി
ചന്ദ്രശേഖർ ആസാദിനെ മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനാർത്ഥിയായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത് ഒരു സുപ്രധാന രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമാണ്. 2024-ലെ ലോക്‌സഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നഗിനയിൽ നിന്നുള്ള വിജയം അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പാർലമെന്ററി അംഗീകാരം നൽകുകയും, സ്വന്തമായി ഒരു ജനപിന്തുണ അടിത്തറ കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ് തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ഒരു മണ്ഡലത്തിലെ വിജയം സംസ്ഥാനതലത്തിലുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറ്റിയെടുക്കുക എന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്.

ഒവൈസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ കൂട്ടുകെട്ട് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ജനസംഖ്യയുള്ള സംസ്ഥാനത്ത് എഐഎംഐഎം (AIMIM)-ന്റെ സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരമാണ്. എന്നാൽ, ഈ സഖ്യം രാഷ്ട്രീയമായ യോജിപ്പുകളെക്കുറിച്ച് (political compatibility) പല ചോദ്യങ്ങളും ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. എഐഎംഐഎം പ്രധാനമായും മുസ്ലീം പ്രാതിനിധ്യത്തിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുമോ, അതോ കൂടുതൽ വിശാലമായ, മതേതര സാമൂഹിക നീതി എന്ന അജണ്ട സ്വീകരിക്കുമോ? സീറ്റ് വിഭജനം എങ്ങനെ ചർച്ച ചെയ്ത് തീരുമാനിക്കും? ആസാദിന്റെ തീവ്രമായ ഭരണഘടനാവാദവും, ഒവൈസിയുടെ അനുയായികൾക്കിടയിൽ കാണപ്പെടുന്ന യാഥാസ്ഥിതിക മതരാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടിയാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? ഇത്തരം തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന് ഈ സഖ്യം സുതാര്യമായ സംവിധാനങ്ങൾ രൂപീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ബിജെപിക്ക് ലഭിക്കുന്ന പരോക്ഷ നേട്ടം
ഉത്തർപ്രദേശിൽ ബിജെപിയുടെ കരുത്ത് എന്നത് അവരുടെ ശക്തമായ സംഘടനാ സംവിധാനം, ക്ഷേമപദ്ധതികൾ ജനങ്ങളിലെത്തിക്കാനുള്ള കഴിവ്, വിശാലമായ സാമൂഹിക സഖ്യങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ശേഷി എന്നിവയിലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. പ്രതിപക്ഷം ഭിന്നിച്ചുനിൽക്കുന്നത് ഭരണകക്ഷിക്ക് മണ്ഡലതലത്തിലുള്ള മത്സരങ്ങൾ വളരെ എളുപ്പമാക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, ഈ സഖ്യം ബിജെപിക്ക് ഒരു ആയുധം നൽകുന്നു; പ്രതിപക്ഷം ഭിന്നിച്ചവരാണെന്നും, അവർ അമിതമായി ‘ഐഡന്റിറ്റി പൊളിറ്റിക്‌സി’നെ (identity politics – ജാതി, മതം തുടങ്ങിയവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള രാഷ്ട്രീയം) ആശ്രയിക്കുന്നവരാണെന്നും വരുത്തിത്തീർക്കാൻ ബിജെപിക്ക് ഇത് ഉപയോഗിക്കാം.

ഈ ഭിന്നതയിൽ നിന്ന് ബിജെപിക്ക് തീർച്ചയായും നേട്ടമുണ്ടാകുമെങ്കിലും, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിലയിരുത്തലുകൾ ഊഹങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, തെളിവുകളുടെയും കണക്കുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേണം നടത്താൻ. ‘സാമാജിക് പരിവർത്തൻ മോർച്ച’ (Samajik Parivartan Morcha) ബിജെപിയെ സഹായിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിൽ, അത് വോട്ടുകൾ ഭിന്നിച്ചുപോകുന്നതുമായി (vote-splitting) ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ഘടനാപരമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്; അല്ലാതെ അതൊരു രഹസ്യധാരണയുടെ തെളിവായിരിക്കണമെന്നില്ല.

പ്രകടനപത്രികയുടെ അഭാവം
വ്യക്തികളെയും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കണക്കുകൂട്ടലുകളെയും മാറ്റിനിർത്തിയാൽ, ‘സാമാജിക് പരിവർത്തൻ മോർച്ച’ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയാൻ വോട്ടർമാർക്ക് അവകാശമുണ്ട്.

തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി ഈ സഖ്യത്തിനുള്ള കൃത്യമായ പദ്ധതി എന്താണ്? സർക്കാർ സ്കൂളുകളെയും പൊതു ആരോഗ്യ സംവിധാനങ്ങളെയും അവർ എങ്ങനെ പരിഷ്കരിക്കും? ദലിതർക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ തടയുന്നതിനും വർഗീയ സൗഹാർദ്ദം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും അവർ എന്ത് പ്രത്യേക നടപടികളാണ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്? വിശദമായതും പ്രായോഗികവുമായ നയരേഖകളില്ലെങ്കിൽ, ഈ സഖ്യം വെറുമൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സഖ്യമായി മാത്രം ഒതുങ്ങിപ്പോകാനും, നേതാക്കളുടെ വ്യക്തിപ്രഭാവത്തിൽ മാത്രം കെട്ടിപ്പടുക്കപ്പെട്ട ഒന്നായി മാറാനും സാധ്യതയുണ്ട്.

കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്കപ്പുറം ശാക്തീകരണം
‘സാമാജിക് പരിവർത്തൻ മോർച്ച’യുടെ രൂപീകരണം ഉത്തർപ്രദേശ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരു പുതിയ അധ്യായം തുറക്കുന്നു. ചെറിയ പാർട്ടികൾ തങ്ങൾക്കായൊരു സ്വതന്ത്ര ഇടം തേടുന്നതിൽ ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായി ഒന്നുമില്ല; സ്ഥാപിത പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്ക് മുസ്ലിംകളുടെയും ദലിതരുടെയും മറ്റേതെങ്കിലും സമുദായങ്ങളുടെയും വോട്ടുകളുടെ പൂർണ ഉടമസ്ഥാവകാശം അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ, രാഷ്ട്രീയ അവകാശവാദങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന നേതാക്കൾ, അവരുടെ തന്ത്രങ്ങൾ അവരുടെ ഘടകകക്ഷികളുടെ വിലപേശൽ ശക്തിയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ അതോ ഭരണ സ്ഥാപനത്തെ വെല്ലുവിളിക്കാനുള്ള കൂട്ടായ കഴിവിനെ അബദ്ധവശാൽ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കണം.

മോർച്ചയെ ആത്യന്തികമായി വിലയിരുത്തുന്നത് അതിന്റെ പ്രഖ്യാപന റാലികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, മറിച്ച് വിശ്വസനീയമായ ഒരു സംഘടന കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനും പൊതുവായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനുമുള്ള അതിന്റെ കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. തൊഴിലില്ലായ്മ, ജാതി വിവേചനം, സാമ്പത്തിക അസമത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഉത്തർപ്രദേശിൽ ഗൗരവമായ ചർച്ച ആവശ്യമാണ്.

സഖ്യം അതിന്റെ വരവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. അത് ഒരു പരിവർത്തനാത്മക രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറുമോ അതോ പ്രതിപക്ഷ വിഘടനത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഉറവിടമായി മാറുമോ എന്നത് 2027 ന് മുമ്പ് അതിന്റെ നേതാക്കൾ നടത്തുന്ന തീരുമാനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. സാമൂഹിക നീതി എന്നത് മുദ്രാവാക്യങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല, രാഷ്ട്രീയ അഭിലാഷത്തെ വോട്ട് ബാങ്ക് ഗണിതത്തിലേക്ക് ചുരുക്കാനും കഴിയില്ല. പ്രാതിനിധ്യത്തെ ശാക്തീകരണമാക്കി മാറ്റുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി.

Related