2026 ജനുവരി 3-ന് പുലര്ച്ചെ വെനിസ്വേലന് പ്രസിഡന്റ് നികോളാസ് മദൂറോയെയും കുടുംബത്തെയും ലക്ഷ്യം വെച്ച് നടത്തിയ അമേരിക്കയുടെ മിന്നല് സൈനിക നീക്കം അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തെ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അത്യാധുനിക സായുധ സന്നാഹങ്ങളോടെ പ്രസിഡന്റിന്റെ ഔദ്യോഗിക വസതിയെയും സുരക്ഷാ കേന്ദ്രങ്ങളെയും ലക്ഷ്യമിട്ടു നടന്ന ഈ ആക്രമണം, ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രത്തിനെതിരെ എല്ലാ അന്താരാഷ്ട്ര മര്യാദകളും കാറ്റില് പറത്തിയ നീക്കമാണ്. മദൂറോയെയും കുടുംബത്തെയും വിലങ്ങണിയിച്ച് അമേരിക്കയിലേക്ക് സൈന്യം കടത്തുകയും ചെയ്തു. 2026 ലും തുടരുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ അഹന്തയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ മുഖമാണിത്.
സ്വയം നിര്ണ്ണയാവകാശം എന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ കേവലമായ അവകാശമല്ല, മറിച്ച് ആ രാജ്യത്തെ ജനതയുടെ ആത്മാഭിമാനവും അന്തസ്സുമാണ്. എന്നാല്, ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മൂന്നാം ദശകത്തിലും, ‘ലോക പൊലീസ്’ എന്ന സ്വയം പ്രഖ്യാപിത പദവി ഉപയോഗിച്ച് ഏതൊരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രത്തിന്റെയും ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളില് വിധി കല്പ്പിക്കാന് തങ്ങള്ക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്ന വാഷിംഗ്ടണിന്റെ ധാര്ഷ്ട്യം തുടരുകയാണ്. ‘ജനാധിപത്യ സംരക്ഷണം’, ‘മനുഷ്യാവകാശങ്ങള്’ എന്നീ മനോഹരമായ പദാവലികള് ഉപയോഗിച്ച് അമേരിക്ക ലോകമെമ്പാടും നടത്തുന്ന അട്ടിമറികള് യഥാര്ഥത്തില് ആധുനിക സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പുതിയ മുഖമാണ്.
വെനിസ്വേലയിലെ നികോളാസ് മദൂറോ ഭരണകൂടത്തെ തകര്ക്കാന് അമേരിക്ക പ്രയോഗിച്ച തന്ത്രങ്ങള് പരിശോധിച്ചാല് ഇത് വ്യക്തമാകും. ജനാധിപത്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനെന്ന പേരില് ഒരു രാജ്യത്തെ സാമ്പത്തികമായി ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് നീതിയുക്തമാകുന്നത്? വെനിസ്വേലയുടെ എണ്ണക്കമ്പനിയായ PDVSA-യ്ക്ക് മേല് ഏര്പ്പെടുത്തിയ ഉപരോധങ്ങള് വഴി ആ രാജ്യത്തിന് ലഭിക്കേണ്ട ശതകോടിക്കണക്കിന് ഡോളറാണ് അമേരിക്ക തടഞ്ഞുവെച്ചത്. ഒരു ജനതയെ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കും പട്ടിണിയിലേക്കും തള്ളിവിട്ട്, അവിടെ ആഭ്യന്തര കലാപങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ച്, തങ്ങള്ക്കനുകൂലമായ ഒരു പാവ സര്ക്കാരിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുക എന്ന ‘വ്യവസ്ഥാ മാറ്റം’ (Regime Change) തന്ത്രമാണ് ഇവിടെ നടപ്പാക്കുന്നത്.
വെസ്റ്റ്ഫാലിയന് സമാധാന ഉടമ്പടി മുതല് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ചാര്ട്ടര് വരെ ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന പ്രധാന തത്വം ‘രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ തുല്യതയും പരമാധികാരവുമാണ്’. ഒരു രാജ്യം മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണത്തലവനെ ക്രിമിനലായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും, അയാളെ പിടികൂടാന് പാരിതോഷികം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമവ്യവസ്ഥയോടുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്. നികോളാസ് മദൂറോയെ ഒരു ‘മയക്കുമരുന്ന് കടത്തുകാരനായി’ ചിത്രീകരിച്ച് 15 മില്യണ് ഡോളര് തലയ്ക്ക് വിലയിട്ട അമേരിക്കന് നടപടി, പണ്ട് പനാമയില് മാനുവല് നൊറിഗയെ പിടികൂടാന് നടത്തിയ അധിനിവേശത്തിന് സമാനമായ ഒരു സാഹചര്യം ഒരുക്കാനാണ്. ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ നിലനില്പ്പിനെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതാണ്.
അമേരിക്കയുടെ ഈ ‘ജനാധിപത്യ സ്നേഹത്തിന്’ പിന്നില് വെനിസ്വേലയുടെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ എണ്ണ നിക്ഷേപമാണെന്നത് പകല്പോലെ വ്യക്തമാണ്. ഷാവേസിന്റെ കാലം മുതല് തുടങ്ങിയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് നയങ്ങള് എണ്ണസമ്പത്തിനെ ദേശസാത്കരിക്കുകയും അതിന്റെ ലാഭം ജനക്ഷേമത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് അമേരിക്കന് കോര്പ്പറേറ്റുകള്ക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, മദൂറോയെ താഴെയിറക്കുക എന്നത് കേവലം ഒരു രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യമല്ല, മറിച്ച് ലാറ്റിനമേരിക്കയിലെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങള്ക്ക് മേല് വീണ്ടും ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യം കൂടിയാണ്.
വെനിസ്വേല: പോരാട്ടങ്ങളുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും സംഗ്രഹ ചരിത്രം
ലാറ്റിനമേരിക്കന് ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ വിപ്ലവവീര്യത്തിന്റെ സിരാകേന്ദ്രമാണ് വെനിസ്വേല. കൊളോണിയല് വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളുടെ നായകനും ദക്ഷിണ അമേരിക്കയുടെ വിമോചകനുമായ സൈമണ് ബൊളീവറുടെ സ്വപ്നങ്ങളില് നിന്നാണ് ഈ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അടിത്തറ രൂപപ്പെട്ടത്. എന്നാല്, വിഭവസമൃദ്ധമായ ഈ നാട് പതിറ്റാണ്ടുകളോളം വിദേശ താല്പര്യങ്ങളുടെയും പ്രാദേശിക വരേണ്യവര്ഗത്തിന്റെയും ചൂഷണത്തിന് വിധേയമായിരുന്നു. ഈ ചരിത്രഗതിയെ മാറ്റിമറിച്ചതാണ് 1998-ല് ഹ്യൂഗോ ഷാവേസ് എന്ന വിപ്ലവകാരിയുടെ അധികാരാരോഹണം.
ഹ്യൂഗോ ഷാവേസും ബൊളീവേറിയന് വിപ്ലവവും
1998-ല് അധികാരമേറ്റ ഷാവേസ്, വെനിസ്വേലയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തെ അടിമുടി പരിഷ്കരിച്ചു. ‘ബൊളീവേറിയന് വിപ്ലവം’ (Bolivarian Revolution) എന്ന പേരില് അദ്ദേഹം നടപ്പാക്കിയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് നയങ്ങള് താഴെത്തട്ടിലുള്ള ജനവിഭാഗങ്ങളെ ശാക്തീകരിച്ചു.
വിഭവങ്ങളുടെ ദേശസാത്കരണം
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ എണ്ണ നിക്ഷേപമുള്ള രാജ്യമായ വെനിസ്വേലയില്, അതുവരെ വിദേശ കോര്പ്പറേറ്റുകള് കൈയടക്കിവച്ചിരുന്ന എണ്ണപ്പാടങ്ങള് ഷാവേസ് ദേശസാത്കരിച്ചു. ‘പെട്രോളിയം എല്ലാവര്ക്കും’ എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം. എണ്ണയില് നിന്നുള്ള ലാഭം ഉപയോഗിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, താമസം എന്നിവ സൗജന്യമായി ജനങ്ങളിലെത്തിക്കാന് ‘മിഷനുകള്’ (Misiones) ആരംഭിച്ചു. ഇത് ദാരിദ്ര്യരേഖയ്ക്ക് താഴെയുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതനിലവാരം ഉയര്ത്തി. വെനിസ്വേല സ്വന്തം കാലില് നില്ക്കാന് തുടങ്ങിയതോടെ അമേരിക്കയുടെ വെറുപ്പ് വര്ധിച്ചു. ലാറ്റിന് അമേരിക്കയെ തങ്ങളുടെ ‘പിന്മുറ്റം’ (Backyard) ആയി കണ്ടിരുന്ന വാഷിംഗ്ടണിന് ഷാവേസിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ വിദേശനയങ്ങള് അംഗീകരിക്കാനായില്ല. ക്യൂബയുമായുള്ള അടുത്ത ബന്ധവും, അമേരിക്കന് വിരുദ്ധ രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മ രൂപീകരിക്കാനുള്ള നീക്കവും അമേരിക്കയെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. 2002-ല് അമേരിക്കയുടെ പിന്തുണയോടെ ഷാവേസിനെതിരെ ഒരു സൈനിക അട്ടിമറിക്ക് ശ്രമം നടന്നുവെങ്കിലും ജനകീയ പ്രതിരോധത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം അധികാരത്തില് തിരിച്ചെത്തി.
നികോളാസ് മദൂറോയുടെ കാലഘട്ടവും ഉപരോധ യുദ്ധവും
2013-ല് ഹ്യൂഗോ ഷാവേസിന്റെ മരണശേഷം നികോളാസ് മദൂറോ അധികാരമേറ്റു. ഷാവേസിന്റെ പിന്ഗാമിയായി വന്ന മദൂറോയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത് സമാനതകളില്ലാത്ത പ്രതിസന്ധികളാണ്. ഷാവേസിനെ രാഷ്ട്രീയമായി നേരിട്ട അമേരിക്ക, മദൂറോയെ സാമ്പത്തികമായി തകര്ക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചത്.
സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങളുടെ ആഘാതം
ഒബാമ ഭരണകൂടം മുതല് ട്രംപ് ഭരണകൂടം വരെ വെനിസ്വേലയെ ‘ദേശീയ സുരക്ഷാ ഭീഷണി’യായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും കടുത്ത ഉപരോധങ്ങള് ഏര്പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഇത് രാജ്യത്തെ എണ്ണ കയറ്റുമതിയെയും അന്താരാഷ്ട്ര ബാങ്കിംഗ് ഇടപാടുകളെയും തകര്ത്തു.
പ്രതിസന്ധികളുടെ രാഷ്ട്രീയവത്കരണം
ഉപരോധം മൂലം ഉണ്ടായ മരുന്നിന്റെയും ഭക്ഷണത്തിന്റെയും ദൗര്ലഭ്യം മദൂറോയുടെ ഭരണപരാജയമാണെന്ന് ലോകത്തിന് മുന്നില് ചിത്രീകരിക്കാന് അമേരിക്കന് മാധ്യമങ്ങള് കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. എന്നാല്, ഈ പ്രതിസന്ധികള്ക്കിടയിലും ബൊളീവേറിയന് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തില് വിശ്വസിക്കുന്ന വലിയൊരു ജനവിഭാഗം മദൂറോയ്ക്ക് പിന്നില് അണിനിരന്നു. സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികള് ഒരു രാജ്യത്തെ എങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് വെനിസ്വേല. മദൂറോയെ പിടികൂടാന് അമേരിക്കന് നീതിന്യായ വകുപ്പ് കുറ്റപത്രം സമര്പ്പിച്ചതും, അദ്ദേഹത്തിന് മേല് ‘നാര്ക്കോ-ടെററിസം’ ആരോപിച്ചതും രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങള് മുന്നിര്ത്തിയുള്ള നാടകങ്ങളാണ്. ഒരു വശത്ത് സൈനിക ഭീഷണി, മറുവശത്ത് സാമ്പത്തിക ഉപരോധം – ഇതിനെയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് കൊണ്ട് വെനിസ്വേല നടത്തിയ പോരാട്ടം ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്ര ഗൂഢാലോചനകള്: പുരസ്കാരങ്ങളും മാധ്യമയുദ്ധവും
അന്താരാഷ്ട്ര പുരസ്കാരങ്ങള് പലപ്പോഴും സമാധാനത്തിനോ മനുഷ്യാവകാശത്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള അംഗീകാരങ്ങള് എന്നതിലുപരി, സാമ്രാജ്യത്വ രാഷ്ട്രീയ താല്പര്യങ്ങള്ക്കനുസരിച്ചുള്ള ‘സര്ട്ടിഫിക്കറ്റുകളായി’ മാറാറുണ്ട്. വെനിസ്വേലയിലെ ബൊളീവേറിയന് ഭരണകൂടത്തെ അസ്ഥിരപ്പെടുത്താന് ശ്രമിക്കുന്ന പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളെ ലോകത്തിന് മുന്നില് ‘നായകന്മാരായി’ പ്രതിഷ്ഠിക്കാന് ഈ പുരസ്കാരങ്ങള് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അന്താരാഷ്ട്ര പുരസ്കാരങ്ങള് എങ്ങനെയാണ് വികസ്വര രാജ്യങ്ങളിലെ ഭരണകൂടങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കാന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ തെളിവാണ് 2025-ലെ സമാധാന നോബല് പ്രഖ്യാപനം. വെനിസ്വേലയിലെ തീവ്ര വലതുപക്ഷ പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളായ മരിയ കൊറീന മച്ചാഡോ (María Corina Machado), എഡ്മണ്ടോ ഗോണ്സാലസ് (Edmundo González) എന്നിവര് ഈ പുരസ്കാരത്തിനായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടതും മരിയ കൊറീന മച്ചാഡോയ്ക്ക് നല്കിയതും ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. യൂറോപ്യന് പാര്ലമെന്റ് നല്കുന്ന ഈ ഉന്നത പുരസ്കാരം 2017-ല് വെനിസ്വേലയിലെ ഡെമോക്രാറ്റിക് പ്രതിപക്ഷത്തിന് (Democratic Opposition) നല്കപ്പെട്ടു. രാജ്യത്ത് തെരുവുയുദ്ധങ്ങളും (Guarimbas) അട്ടിമറി ശ്രമങ്ങളും സജീവമായ കാലത്താണ് ഈ പുരസ്കാരം നല്കപ്പെട്ടത് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. 2024-ല് വീണ്ടും പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളായ മരിയ കൊറീന മച്ചാഡോയ്ക്കും (María Corina Machado), എഡ്മണ്ടോ ഗോണ്സാലസിനും (Edmundo González) ഇതേ പുരസ്കാരം നല്കി ആദരിച്ചു. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തില് മദൂറോ സര്ക്കാരിനെതിരെ നയതന്ത്രപരമായ സമ്മര്ദ്ദം ചെലുത്താനാണ് യൂറോപ്യന് യൂണിയന് ഇതിലൂടെ ശ്രമിച്ചത്.
അമേരിക്കന് പിന്തുണയുള്ള പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളെ തുടര്ച്ചയായി നോബല് സമ്മാനത്തിനായി നാമനിര്ദ്ദേശം ചെയ്യുന്ന പ്രവണത നിലവിലുണ്ട്. ഇത് അവര്ക്ക് ഒരു ‘ധാര്മ്മിക പരിരക്ഷ’ നല്കുകയും, അവരുടെ അക്രമാസക്തമായ സമരങ്ങളെ ലോകത്തിന് മുന്നില് ന്യായീകരിക്കാന് സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, സ്വയം പ്രസിഡന്റായി പ്രഖ്യാപിച്ച ജുവാന് ഗൈഡോയെ (Juan Guaidó) അമേരിക്കന് സെനറ്റര്മാര് നോബല് സമ്മാനത്തിനായി നിര്ദ്ദേശിച്ചത് വലിയ വാര്ത്തയായിരുന്നു. വെനിസ്വേലയിലെ തടവിലാക്കപ്പെട്ട പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളായ ലിയോപോള്ഡോ ലോപ്പസ് (Leopoldo López), അന്റോണിയോ ലെഡെസ്മ (Antonio Ledezma) തുടങ്ങിയവര്ക്ക് ഇത്തരം പുരസ്കാരങ്ങള് നല്കുന്നതിലൂടെ അവര്ക്കെതിരെയുള്ള നിയമപരമായ നടപടികളെ ‘രാഷ്ട്രീയ വേട്ടയാടലായി’ ചിത്രീകരിക്കാന് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങള്ക്ക് എളുപ്പമാകുന്നു.
എന്തുകൊണ്ട് ഇത് ഗൂഢാലോചനയാകുന്നു?
ഈ പുരസ്കാരങ്ങള് നല്കുന്ന സമിതികള് പലപ്പോഴും പാശ്ചാത്യ ഫണ്ടിംഗിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. ഫലസ്തീനിലോ യമനിലോ അമേരിക്കന് അനുകൂല രാജ്യങ്ങള് നടത്തുന്ന മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്ന ഇതേ സമിതികള്, വെനിസ്വേലയിലെ ഭരണകൂടത്തെ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത് പുരസ്കാരങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു വശത്ത് സാമ്പത്തിക ഉപരോധം വഴി ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിടുകയും, മറുവശത്ത് അതേ ജനങ്ങളെ തെരുവിലിറക്കുന്ന പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കള്ക്ക് പുരസ്കാരം നല്കുകയും ചെയ്യുന്നത് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പാണ്.
സി.എന്.എന് (CNN), ബി.ബി.സി (BBC) തുടങ്ങിയ വന്കിട മാധ്യമങ്ങള് വെനിസ്വേലയിലെ ഉപരോധം മൂലം ജനങ്ങള് അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങളെ മദൂറോയുടെ ഭരണപരാജയമായി മാത്രം ചിത്രീകരിക്കുന്നു. അമേരിക്കന് ഉപരോധം മരുന്നും ഭക്ഷണവും തടയുന്നത് പലപ്പോഴും വാര്ത്തയാകുന്നില്ല. ഈ ‘വാര്ത്താ ഏകപക്ഷീയത’ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജനങ്ങളെ വെനിസ്വേലന് വിപ്ലവത്തിന് എതിരാക്കാന് സഹായിക്കുന്നു. സോഷ്യല് മീഡിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകള് ഉപയോഗിച്ച് ഭരണകൂട വിരുദ്ധ വ്യാജവാര്ത്തകള് പ്രചരിപ്പിക്കാനും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളില് സംശയം ജനിപ്പിക്കാനും പ്രത്യേക ഐ.ടി സെല്ലുകള് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. ഇലോണ് മസ്കിനെപ്പോലുള്ള ശതകോടീശ്വരന്മാര് മദൂറോയ്ക്കെതിരെ പരസ്യമായി രംഗത്ത് വരുന്നത് ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഇറാഖ്, അഫ്ഗാന്, ഇറാന്: ആവര്ത്തിക്കപ്പെടുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ തിരക്കഥ
വെനിസ്വേലയില് ഇന്ന് അമേരിക്ക പയറ്റുന്ന തന്ത്രങ്ങള് പഴയ അധിനിവേശങ്ങളുടെ പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പുകള് മാത്രമാണ്. ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാല് നമുക്ക് ഈ സാമ്യം വ്യക്തമാകും.
ഇറാഖ് അധിനിവേശം (2003): സദ്ദാം ഹുസൈന്റെ പക്കല് ‘കൂട്ടനശീകരണ ആയുധങ്ങള്’ (WMD) ഉണ്ടെന്ന നുണ പറഞ്ഞാണ് അമേരിക്ക ഇറാഖിനെ തകര്ത്തത്. പിന്നീട് അങ്ങനെയൊന്ന് അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് ലോകത്തിന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. സമാനമായ രീതിയിലാണ് മദൂറോയെ ‘നാര്ക്കോ-ടെററിസ്റ്റ്’ ആയി ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഇതിന് പിന്നിലെ ലക്ഷ്യം മദൂറോയെ തടവിലാക്കുകയോ വധിക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നതുതന്നെയായിരുന്നു.
അഫ്ഗാന് ആക്രമണം: ഭീകരവാദ വിരുദ്ധ പോരാട്ടം എന്ന പേരില് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില് കടന്നുകയറിയ അമേരിക്ക 20 വര്ഷം കൊണ്ട് ആ രാജ്യത്തെ ദശാബ്ദങ്ങള് പിന്നോട്ടടിച്ചു. വെനിസ്വേലയില് ‘ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിക്കാന്’ സൈനിക ഇടപെടല് വേണമെന്ന് വാദിക്കുന്നവര് അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ കാണാതെ പോകരുത്.
ഇറാനിലെ ഇടപെടലുകള്: ഇറാനിലെ ആഭ്യന്തര പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ (ഉദാഹരണത്തിന് ഹിജാബ് വിരുദ്ധ സമരങ്ങള്) അമേരിക്ക സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നേട്ടത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് മനുഷ്യാവകാശം പറയുന്ന അമേരിക്ക, മറുവശത്ത് ഉപരോധത്തിലൂടെ ഇറാന്റെ സാമ്പത്തിക മേഖലയെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. വെനിസ്വേലയിലും ഇതേ ‘ഇരട്ടത്താപ്പ്’ ആണ് കാണുന്നത്. പ്രതിപക്ഷ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ ആളിക്കത്തിക്കാന് അമേരിക്ക നല്കുന്ന സാമ്പത്തിക പിന്തുണ ആ രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാനേ സഹായിക്കൂ. ഈ രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം അമേരിക്കയ്ക്ക് ഒരു പൊതുതാല്പ്പര്യമുണ്ട് – അത് പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളാണ്. ഇറാഖിലെയും ഇറാനിലെയും വെനിസ്വേലയിലെയും എണ്ണസമ്പത്തും, അഫ്ഗാനിലെ ധാതുശേഖരവും അമേരിക്കന് കോര്പ്പറേറ്റുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തില് കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ് എല്ലാ അധിനിവേശങ്ങളുടെയും ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം. ‘സ്വാതന്ത്ര്യം’ കൊണ്ടുവരാമെന്ന വാഗ്ദാനവുമായി എത്തിയ അമേരിക്കന് സൈന്യം അവശേഷിപ്പിച്ചത് തകര്ന്നടിഞ്ഞ നഗരങ്ങളും ലക്ഷക്കണക്കിന് അഭയാര്ത്ഥികളെയും മാത്രമാണ്. വെനിസ്വേലയിലും ഇതേ തിരക്കഥയാണ് വാഷിംഗ്ടണ് എഴുതുന്നത്. സ്വന്തം രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളുടെ താല്പര്യപ്രകാരം പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂടത്തെ ‘ഏകാധിപത്യം’ എന്ന് മുദ്രകുത്തി വേട്ടയാടുന്നത്, അമേരിക്കന് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന് വഴങ്ങാത്ത ഏതൊരു രാജ്യത്തിനുമുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ്.
