ചിക്കാഗോയിലെ ഹേ മാര്ക്കറ്റില് എട്ടു മണിക്കൂര് ജോലിക്ക് വേണ്ടി സിരകള് മുറിച്ചൊഴുക്കിയ ചോര ഇന്നും ചൂടാറിയിട്ടില്ല. ‘എട്ടു മണിക്കൂര് ജോലി, എട്ടു മണിക്കൂര് വിനോദം, എട്ടു മണിക്കൂര് വിശ്രമം’ എന്ന ആ വിപ്ലവകരമായ സ്വപ്നത്തിന് മേലാണ് ആധുനിക മൂലധന ശക്തികള് ഇന്ന് തങ്ങളുടെ അധിനിവേശം നടത്തുന്നത്. ആഗോളവത്കരണവും ആര്ട്ടിഫിഷ്യല് ഇന്റലിജന്സും തൊഴിലിടങ്ങളെ അടിമുടി മാറ്റുമ്പോള്, വീണ്ടുമൊരു മെയ് ദിനം കൂടി കടന്നുവരുന്നത് കേവലമൊരു സ്മരണയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ മുന്നറിയിപ്പായിട്ടാണ്.
ലേബര് കോഡുകള്: സംരക്ഷണത്തില് നിന്ന് ചൂഷണത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം
ഇന്ത്യയിലെ 44 കേന്ദ്ര തൊഴില് നിയമങ്ങളെ വെട്ടിച്ചുരുക്കി നാല് കോഡുകളാക്കി മാറ്റുമ്പോള് സര്ക്കാര് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത് ‘ഈസ് ഓഫ് ഡൂയിംഗ് ബിസിനസ്’ എന്ന ആകര്ഷകമായ മുദ്രാവാക്യമാണ്. എന്നാല്, ഇതിന്റെ ഉള്ളടക്കം തൊഴിലാളി വിരുദ്ധമാണെന്നതാണ് യാഥാര്ഥ്യം.
സമയക്രമത്തിന്റെ ലംഘനം: എട്ടു മണിക്കൂര് ജോലി എന്നത് പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂര് വരെയാക്കി മാറ്റാനുള്ള വ്യവസ്ഥകള് തൊഴിലാളിയുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തെയും ആരോഗ്യത്തെയും തകര്ക്കുന്നതാണ്.
ഹയര് ആന്ഡ് ഫയര്: തൊഴില് സുരക്ഷയ്ക്ക് പകരം കമ്പനികളുടെ താല്പ്പര്യങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് തൊഴിലാളികളെ പിരിച്ചുവിടാനുള്ള ‘ഹയര് ആന്ഡ് ഫയര്’ നയത്തിന് നിയമസാധുത ലഭിക്കുന്നത് ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു.
സംഘടിക്കാനുള്ള അവകാശം: ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്കും സമരങ്ങള്ക്കും പുതിയ നിയന്ത്രണങ്ങള് ഏര്പ്പെടുത്തുന്നത്, ജനാധിപത്യപരമായ പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമര്ത്താനാണ്.
നോയിഡ അനുഭവം: വര്ത്തമാനകാലത്തെ ഹേ മാര്ക്കറ്റുകള് ഇന്ത്യയുടെ വ്യവസായ കേന്ദ്രമായ നോയിഡയിലെയും ഗ്രേറ്റര് നോയിഡയിലെയും ഫാക്ടറി മുറികളില് നാം കാണുന്നത് ലേബര് കോഡുകളുടെ ഭീകരമായ പ്രതിഫലനമാണ്.
നൈതികതയില്ലാത്ത വ്യവസായ ഇടനാഴികള്: ഇവിടെ മിനിമം വേതനം എന്നത് ഒരു ആഡംബരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മൊബൈല് നിര്മ്മാണ ശാലകളിലും ടെക്സ്റ്റൈല് യൂണിറ്റുകളിലും ജോലി ചെയ്യുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികള്ക്ക് സംഘടിക്കാനോ അവകാശങ്ങള് ചോദിക്കാനോ അനുവാദമില്ല.
സ്ത്രീ തൊഴിലാളികളുടെ നിശബ്ദ വിലാപങ്ങള്: ഭൂരിഭാഗവും സ്ത്രീകളായ ഇവിടെ, ‘തുല്യ ജോലിക്ക് തുല്യ വേതനം’ എന്നത് കടലാസിലെ കവിത മാത്രമാണ്. രാത്രി ഷിഫ്റ്റുകളിലെ സുരക്ഷാശൂന്യതയും യാത്രാ സൗകര്യങ്ങളുടെ അഭാവവും ഇവരെ കൂടുതല് ദുര്ബലരാക്കുന്നു.
ഗിഗ് വര്ക്കേഴ്സ് – അദൃശ്യ ചങ്ങലകളിലെ ‘പങ്കാളികള്’: സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുരോഗതി ഗിഗ് വര്ക്കേഴ്സ് എന്ന പുതിയൊരു വിഭാഗത്തെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ‘ഡെലിവറി പാര്ട്ണര്മാര്’ എന്നും ‘ടാക്സി ഡ്രൈവര്മാര്’ എന്നും ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ഇവര് യഥാര്ത്ഥത്തില് അല്ഗോരിതങ്ങള് നിയന്ത്രിക്കുന്ന ആധുനിക കാലത്തെ അടിമകളാണ്.
സുരക്ഷയില്ലാത്ത തൊഴില്: പെന്ഷനോ ഇന്ഷുറന്സോ ഇല്ലാത്ത ഇവര്ക്ക് ഒരു അപകടം സംഭവിച്ചാല് ആശ്രയിക്കാന് ആരുമില്ല.
അല്ഗോരിതത്തിന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യം: എത്ര സമയം ജോലി ചെയ്യണം, എത്ര വേതനം ലഭിക്കണം എന്നത് നിശ്ചയിക്കുന്നത് മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത കോഡുകളാണ്. ഈ മേഖലയിലെ ചൂഷണം തിരിച്ചറിയാന്, അപകടത്തില്പ്പെട്ട് കിടക്കുന്ന ഒരു ഡെലിവറി ബോയിയുടെ കുടുംബം നേരിടുന്ന ദാരിദ്ര്യം മാത്രം നോക്കിയാല് മതി.
ആരോഗ്യരംഗത്തെ ആധുനിക അടിമത്തം
നമ്മുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ കരുത്തായ നഴ്സിംഗ് മേഖല നേരിടുന്നത് സ്ഥാപനവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ട ക്രൂരതയാണ്.
ബോണ്ട് സമ്പ്രദായം: വിദ്യാഭ്യാസ വായ്പകളുടെ ബാധ്യതയുള്ള യുവ നഴ്സുമാരെ തുച്ഛമായ ശമ്പളത്തില് വര്ഷങ്ങളോളം ബന്ധികളാക്കുന്ന ബോണ്ട് സമ്പ്രദായം നിര്ത്തലാക്കേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
അമിത ജോലിഭാരം: രോഗികളും നഴ്സുമാരും തമ്മിലുള്ള അനുപാതം (Nurse-Patient Ratio) പലയിടത്തും പാലിക്കപ്പെടുന്നില്ല. സുപ്രീം കോടതിയുടെ ഉത്തരവുകള് പോലും കാറ്റില്പ്പറത്തി വന്കിട ആശുപത്രികള് ലാഭം കൊയ്യുമ്പോള്, നഴ്സുമാര് മാനസികമായും ശാരീരികമായും തകരുന്നു.
ഒരു വര്ഗ്ഗമെന്ന നിലയിലുള്ള ഐക്യം
മെയ് ദിനം കേവലം ഒരു അവധി ദിവസമല്ല; നേടിയെടുത്ത അവകാശങ്ങള് കവര്ന്നെടുക്കപ്പെടുന്നതിനെതിരെയുള്ള ജാഗ്രതാ ദിനമാണ്. കോര്പ്പറേറ്റ് താല്പ്പര്യങ്ങള്ക്കായി നിയമവ്യവസ്ഥകള് വഴിമാറുമ്പോള്, ‘തൊഴിലാളി’ എന്ന വര്ഗ്ഗബോധത്തിന് കീഴില് ഐടി പ്രൊഫഷണലുകളും നഴ്സുമാരും ഫാക്ടറി ജീവനക്കാരും ഒരേപോലെ അണിനിരക്കണം.
ചിക്കാഗോയിലെ രക്തസാക്ഷികള് ബാക്കിവെച്ച ആ മുദ്രാവാക്യം വര്ത്തമാനകാലത്തെ ഈ അദൃശ്യ അടിമത്തങ്ങള്ക്കെതിരെ ഇന്നും ഉച്ചത്തില് മുഴങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. മനുഷ്യ അധ്വാനത്തിന് അന്തസ്സും നീതിയും ലഭിക്കുന്ന ഒരു നാളേക്കായി നമുക്ക് കൈകോര്ക്കാം.
(ഫെഡറേഷന് ഓഫ് ഇന്ത്യന് ട്രേഡ് യൂണിയന് (FITU) സംസ്ഥാന വൈസ് പ്രസിഡണ്ടാണ് ലേഖകന്)
