ജനസംഖ്യയിൽ എത്ര പേരുണ്ടെന്നറിയാതെ ഒരു ജനവിഭാഗത്തിന് എത്രമാത്രം വികസനം ലഭിച്ചു എന്ന് എങ്ങനെ വിലയിരുത്തും? ഭരണകൂടത്തിൽ എത്രത്തോളം പ്രാതിനിധ്യമുണ്ടെന്നറിയാതെ തുല്യനീതി എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കും? കണക്കുകളിൽ ഇടം ലഭിക്കാത്ത ജനതയ്ക്ക് നയരൂപീകരണത്തിൽ അർഹമായ ഇടം ലഭിക്കുമോ?
ഇന്ത്യയിൽ ജാതി സെൻസസിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച കേവലം ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കമല്ല. രാജ്യത്തിന്റെ സാമൂഹികഘടന, അധികാരവിതരണം, വിഭവങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥത, വിദ്യാഭ്യാസ അവസരങ്ങൾ, തൊഴിൽ പങ്കാളിത്തം, ജനാധിപത്യത്തിലെ തുല്യപ്രാതിനിധ്യം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനപരമായ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമാണത്. പ്രത്യേകിച്ച്, രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹികവിഭാഗങ്ങളിലൊന്നായ മറ്റ് പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾ അഥവാ OBC (Other Backward Classes) വിഭാഗങ്ങളെ എങ്ങനെയാണ് ജാതി സെൻസസിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് എന്ന ചോദ്യം ഇന്ന് നിർണായകമായിരിക്കുകയാണ്.
2027-ലെ സെൻസസിന്റെ ഭാഗമായി ജാതിവിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ കേന്ദ്രസർക്കാർ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പ്രസിദ്ധീകരിച്ച സെൻസസ് ചോദ്യാവലിയിൽ OBC എന്ന പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിനോ കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന OBC പട്ടികകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പ്രത്യേക തിരിച്ചറിയൽ സംവിധാനത്തിനോ ഇടം നൽകിയിട്ടില്ലെന്ന വിമർശനം ശക്തമാണ്. പട്ടികജാതി, പട്ടികവർഗ വിഭാഗങ്ങൾക്കുശേഷം ജാതിയുടെ പേര് രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള സംവിധാനമുണ്ടെങ്കിലും, ആ ജാതി ഔദ്യോഗിക OBC/SEBC പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയാനുള്ള പ്രത്യേക സംവിധാനം വ്യക്തമല്ല. അതായത്, ജാതിയുടെ പേര് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ ആ ജാതിയുടെ സാമൂഹികവും ഭരണപരവുമായ പിന്നാക്കവിഭാഗ പദവി പ്രത്യേകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
ഈ വ്യത്യാസം കേവലം സാങ്കേതികമായ ഒന്നല്ല. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജാതി തിരിച്ചറിയുന്നതും ആ ജാതി സാമൂഹികമായും വിദ്യാഭ്യാസപരമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വിഭാഗമാണെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി തിരിച്ചറിയുന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത നടപടികളാണ്. ഈ വ്യത്യാസം അവഗണിക്കുമ്പോൾ സെൻസസിലൂടെ ശേഖരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളുടെ സാമൂഹികനീതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രയോജനം പരിമിതപ്പെടാം.
2026 ഒക്ടോബർ 28-ന് OBC Federation of India സമർപ്പിച്ച ഹർജി പരിഗണിച്ച സുപ്രീംകോടതി, ഡിജിറ്റൽ സെൻസസ് സംവിധാനത്തിൽ അംഗീകൃത OBC ജാതികളുടെ പട്ടിക ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്ന ആവശ്യം നേരിട്ട് അംഗീകരിച്ചില്ല. സെൻസസ് കമ്മീഷണറേറ്റിനെ സമീപിക്കാമെന്നായിരുന്നു കോടതിയുടെ നിലപാട്. കോടതി OBC വിഭാഗങ്ങളെ സെൻസസിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്ന് വിധിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, ഇത്രയും വലിയൊരു ജനവിഭാഗത്തിന്റെ തിരിച്ചറിയലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിർണായകമായ വിഷയം വീണ്ടും ഭരണപരമായ തീരുമാനങ്ങളുടെ പരിധിയിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുകയാണ്.
ജാതി സെൻസസിന്റെ ചരിത്രം: 1931 മുതൽ 2027 വരെ
ഇന്ത്യയിൽ ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പിന് നീണ്ട ചരിത്രമുണ്ട്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് 1881 മുതൽ പത്തുവർഷത്തിലൊരിക്കൽ നടന്ന സെൻസസുകളിൽ ജാതിയും സമുദായവും സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചിരുന്നു. 1931-ലെ സെൻസസാണ് ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിശദമായ ജനസംഖ്യാ കണക്കുകൾ ഔദ്യോഗികമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അവസാനത്തെ സെൻസസ്. 1941-ൽ ജാതിവിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചെങ്കിലും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശദമായ കണക്കുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല.
സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കണക്കെടുപ്പ് സാമൂഹിക വിഭജനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന ആശങ്കയും ദേശീയ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഉയർന്നു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി 1951 മുതലുള്ള സെൻസസുകളിൽ പട്ടികജാതി, പട്ടികവർഗ വിഭാഗങ്ങൾ ഒഴികെയുള്ള ജാതികളുടെ വിശദമായ കണക്കെടുപ്പ് നിർത്തിവെച്ചു. എന്നാൽ ജാതി ഇന്ത്യയുടെ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായില്ല. ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും അധികാരവ്യത്യാസങ്ങളും തുടർന്നു.
ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിവേചനം നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് അംഗീകരിക്കുകയും അതിനെതിരായ സംരക്ഷണവും സംവരണവും ഭരണഘടനാപരമായി ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാജ്യം, അതേ ജാതികളുടെ യഥാർഥ ജനസംഖ്യയും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥയും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള വിവരശേഖരണത്തിൽനിന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകളോളം വിട്ടുനിന്നുവെന്നത് ഒരു അടിസ്ഥാന വൈരുധ്യമാണ്.
ഈ സമീപനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ഏറ്റവും കൂടുതൽ അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നത് OBC വിഭാഗങ്ങളാണ്. പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഭരണഘടനാപരമായ പ്രത്യേക തിരിച്ചറിയലും ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പിൽ പ്രത്യേക പരിഗണനയും ലഭിച്ചപ്പോൾ OBC വിഭാഗങ്ങളുടെ ജനസംഖ്യയും സമുദായാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സാമൂഹികാവസ്ഥയും സംബന്ധിച്ച ആധികാരികമായ ദേശീയ കണക്കുകൾ ലഭ്യമാകാതെ പോയി.
2011-ൽ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക-ജാതി സെൻസസ് (Socio Economic and Caste Census – SECC) നടത്തിയെങ്കിലും ജാതിവിവരങ്ങളുടെ ശേഖരണത്തിലും വർഗീകരണത്തിലും ഉണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം സമഗ്രമായ ജാതി കണക്കുകൾ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാക്കിയില്ല. വ്യത്യസ്ത പേരുകൾ, ഉപജാതികൾ, പ്രാദേശിക പേരുകൾ, ഒരേ ജാതിയുടെ വ്യത്യസ്ത അക്ഷരരൂപങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെ ഏകീകരിക്കുന്നതിലെ അപാകതകൾ ഈ വിവരശേഖരണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ബാധിച്ചു. സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക വിവരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചെങ്കിലും സമഗ്രമായ ജാതി കണക്കുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടില്ല.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ 2027-ലെ സെൻസസിൽ ജാതിവിവരങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്താനുള്ള തീരുമാനം ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ജാതിയുടെ പേര് രേഖപ്പെടുത്തുക എന്നതിൽ മാത്രം ഈ ദൗത്യം അവസാനിക്കരുത്. ഓരോ ജാതിയുടെയും ഔദ്യോഗിക പിന്നാക്കവിഭാഗ പദവി, ജനസംഖ്യ, വിദ്യാഭ്യാസനില, തൊഴിൽ, സാമ്പത്തികാവസ്ഥ, പൊതുസേവനങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യം എന്നിവ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനവും അതോടൊപ്പം ഉണ്ടാകണം.
OBC: വ്യത്യസ്ത പിന്നാക്ക സമൂഹങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മ
OBC എന്നത് ഒരൊറ്റ ജാതിയുടെയോ മതവിഭാഗത്തിന്റെയോ പേരല്ല. ചരിത്രപരമായ സാമൂഹിക വിവേചനം, വിദ്യാഭ്യാസപരമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ, തൊഴിൽ-സാമ്പത്തിക അവസരങ്ങളിലെ അസമത്വം, ഭരണകൂടത്തിലും പൊതുസേവനങ്ങളിലും മതിയായ പ്രാതിനിധ്യമില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ പരിഗണിച്ച് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട വിവിധ സമുദായങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയാണ്.
ഇന്ത്യയിലെ OBC വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രധാന സവിശേഷത അവയുടെ വൈവിധ്യമാണ്. ഹിന്ദു, മുസ്ലിം, ക്രൈസ്തവ മതവിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ട നിരവധി സമുദായങ്ങൾ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ പിന്നാക്കവിഭാഗ പട്ടികകളിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകൾ ചെയ്തുവന്ന സമുദായങ്ങൾ, ഭൂമിയില്ലാത്ത തൊഴിലാളികൾ, കരകൗശല തൊഴിലാളികൾ, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ, ചെറുകിട വ്യാപാരികൾ, സേവനമേഖലയിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വിഭാഗങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസപരമായി പിന്നാക്കം നിന്ന സമൂഹങ്ങൾ തുടങ്ങി വ്യത്യസ്ത ചരിത്രപശ്ചാത്തലങ്ങളുള്ള ജനവിഭാഗങ്ങൾ ഈ വിശാലമായ കൂട്ടായ്മയിലുണ്ട്.
അതിനാൽ OBC എന്ന പൊതുവിഭാഗത്തിനുള്ളിൽ എല്ലാവരും ഒരേ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥയിലുള്ളവരാണെന്ന് കരുതുന്നത് തെറ്റാണ്. ചില സമുദായങ്ങൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും വ്യാപാരത്തിലും വ്യവസായത്തിലും പ്രവാസത്തിലും ഗണ്യമായ പുരോഗതി നേടിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റു ചിലർ ഇന്നും ഭൂമിയില്ലായ്മ, പരമ്പരാഗത തൊഴിൽ പ്രതിസന്ധി, ദാരിദ്ര്യം, വിദ്യാഭ്യാസക്കുറവ്, സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യക്കുറവ് തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിടുന്നു.
കേരളത്തിലെ OBC വിഭാഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും ഈ വൈവിധ്യം വ്യക്തമാണ്. ഈഴവ, തിയ്യ, ബില്ലവ, മുസ്ലിം, ലത്തീൻ കത്തോലിക്കർ, വിശ്വകർമ്മ, ധീവര, കുശവൻ, മഡിവാള, എഴുത്തച്ഛൻ, കണിയാർ, കുടുംബി തുടങ്ങി വിവിധ സമുദായങ്ങൾ സംസ്ഥാനത്തെ വ്യത്യസ്ത പിന്നാക്കവിഭാഗ പട്ടികകളിലും ഉപവിഭാഗങ്ങളിലും ഉൾപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഇവരുടെ ജനസംഖ്യാ വലുപ്പം, വിദ്യാഭ്യാസനില, ഭൂവുടമസ്ഥത, വരുമാനം, തൊഴിൽ, സംഘടനാശേഷി, രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം എന്നിവ ഒരുപോലെയല്ല.
ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാതെ OBC സമൂഹത്തെ ഒരു ഏകീകൃത വോട്ടുബാങ്കായോ ഒരേ ആനുകൂല്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന വിഭാഗമായോ കാണാനാവില്ല. മറിച്ച്, അതിനുള്ളിലെ മുന്നേറ്റങ്ങളും പിന്നാക്കാവസ്ഥകളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൂടി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സംവരണത്തിന്റെ ചരിത്രം: സാമൂഹികനീതിക്കായുള്ള ദീർഘകാല പോരാട്ടം
ഇന്ത്യയിലെ സംവരണസംവിധാനം സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഭരണകൂടം നൽകിയ ഒരു ഔദാര്യമല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്ന സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസ നിഷേധത്തിനും അധികാരത്തിൽനിന്നുള്ള പുറത്താക്കലിനും എതിരായി നടന്ന സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ഫലമാണ്.
ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ ജാതിവ്യവസ്ഥ തൊഴിൽ വിഭജനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല. അറിവിന്റെ ഉടമസ്ഥത, വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥത, ക്ഷേത്രങ്ങളിലും പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളിലും പ്രവേശനം, ഭരണസംവിധാനത്തിലെ പങ്കാളിത്തം, സാമൂഹിക അന്തസ്സ് എന്നിവയെല്ലാം ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ചില വിഭാഗങ്ങൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും ഭരണപരമായ അധികാരവും ലഭിച്ചപ്പോൾ, വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് തലമുറകളോളം അതിനുള്ള അവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.
ഇത്തരം അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരായ പോരാട്ടങ്ങളിൽ ജ്യോതിറാവു ഫൂലെ, സാവിത്രിബായ് ഫൂലെ, ശ്രീനാരായണഗുരു, അയ്യങ്കാളി, പെരിയാർ, ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കർ തുടങ്ങിയ നവോത്ഥാന നായകരുടെ ഇടപെടലുകൾ നിർണായകമായിരുന്നു. ഇവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിലായിരുന്നെങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക അന്തസ്സ്, സമത്വം, അവകാശം, അധികാരപങ്കാളിത്തം എന്നിവയെ പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ചർച്ചയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിലും പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശസമരങ്ങൾക്ക് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം, ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹം, അയ്യങ്കാളിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസാവകാശ പോരാട്ടങ്ങൾ, ശ്രീനാരായണ പ്രസ്ഥാനം, മലബാറിലെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാന ഇടപെടലുകൾ തുടങ്ങിയവ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കി. വിദ്യാഭ്യാസാവകാശം, പൊതുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ പ്രവേശനം, സാമൂഹിക അന്തസ്സ്, രാഷ്ട്രീയ പങ്കാളിത്തം തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി വിവിധ സമുദായങ്ങൾ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ വികസനത്തിന് അടിത്തറയിട്ടു.
സംവരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങൾക്ക് മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ അനാവശ്യമായ പ്രത്യേക പരിഗണന നൽകുക എന്നതല്ല. ചരിത്രപരമായി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട അവസരങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനും തുല്യമായ മത്സരസാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുമുള്ള പരിഹാരനീതിയാണ് അത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സംവരണത്തെ ദാരിദ്ര്യനിർമാർജന പദ്ധതിയായി മാത്രം കാണാനാവില്ല. സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ സാമൂഹികമായി വിവേചനം നേരിടുന്ന ഒരു ജനവിഭാഗത്തിന് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും തൊഴിൽ മേഖലയിലും അധികാരസ്ഥാപനങ്ങളിലും മതിയായ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് അതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഭരണഘടനാപരമായ ലക്ഷ്യമാണ്.
മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ: പിന്നാക്കവിഭാഗ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ നിർണായക വഴിത്തിരിവ്
1953-ൽ കാക്കാ കാലേൽക്കറുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യ പിന്നാക്കവിഭാഗ കമ്മീഷൻ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. സാമൂഹികമായും വിദ്യാഭ്യാസപരമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളെ കണ്ടെത്തുകയും അവരുടെ പുരോഗതിക്കായി ആവശ്യമായ നടപടികൾ നിർദേശിക്കുകയുമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. 1955-ൽ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ചെങ്കിലും അതിലെ ശുപാർശകൾ നടപ്പാക്കുന്നതിൽ കേന്ദ്രസർക്കാർ മുന്നോട്ടുപോയില്ല.
തുടർന്ന് 1979-ൽ മൊറാർജി ദേശായി സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് ബി.പി. മണ്ഡലിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രണ്ടാമത്തെ പിന്നാക്കവിഭാഗ കമ്മീഷൻ രൂപീകരിച്ചു. 1980-ൽ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ച ഈ കമ്മീഷൻ, 3,743 ജാതികളെയും സമുദായങ്ങളെയും പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 1931-ലെ ജനസംഖ്യാ വിവരങ്ങളും മറ്റ് സാമൂഹിക സൂചികകളും അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇന്ത്യയിലെ OBC ജനസംഖ്യ ഏകദേശം 52 ശതമാനമാണെന്ന് കമ്മീഷൻ കണക്കാക്കി.
കേന്ദ്രസർക്കാർ ജോലികളിൽ OBC വിഭാഗങ്ങൾക്ക് 27 ശതമാനം സംവരണം അനുവദിക്കണമെന്നതായിരുന്നു പ്രധാന ശുപാർശകളിലൊന്ന്. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ സംവരണവും മറ്റ് സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പരിഷ്കാരങ്ങളും കമ്മീഷൻ മുന്നോട്ടുവച്ചു.
എന്നാൽ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ച ഉടൻ ശുപാർശകൾ നടപ്പാക്കിയില്ല. ഏകദേശം പത്തുവർഷത്തോളം അത് രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനത്തിനായി കാത്തുകിടന്നു. ഒടുവിൽ 1990 ഓഗസ്റ്റ് 7-ന് പ്രധാനമന്ത്രി വി.പി. സിങ് മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ ശുപാർശകളിലെ 27 ശതമാനം കേന്ദ്രസർക്കാർ തൊഴിൽ സംവരണം നടപ്പാക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇത് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിലെ നിർണായകമായ വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹികനീതിക്കായുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയമായി മാറി. അതേസമയം, മണ്ഡൽ സംവരണത്തിനെതിരെ രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങളും പ്രക്ഷോഭങ്ങളും ഉണ്ടായി. ചില വിദ്യാർത്ഥി പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ അക്രമാസക്തമായി. 1990 സെപ്റ്റംബറിൽ ഡൽഹി സർവകലാശാലയിലെ വിദ്യാർത്ഥിയായ രാജീവ് ഗോസ്വാമി സ്വയം തീകൊളുത്തിയ സംഭവം രാജ്യത്തെ വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിവാദത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. സംവരണത്തെ അനുകൂലിച്ചും പ്രതികൂലിച്ചും വലിയ സാമൂഹിക ചേരിതിരിവുകൾ രൂപപ്പെട്ടു.
നൂറ്റാണ്ടുകളായി അധികാരവും അവസരങ്ങളും ഒരു വിഭാഗത്തിന് അനുകൂലമായി നിലനിന്നിരുന്ന സാമൂഹികക്രമത്തിൽ മാറ്റം വരുത്താനുള്ള ശ്രമം ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധം നേരിട്ടുവെന്നതാണ് ഇതിൽനിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്. സംവരണത്തിന്റെ ചർച്ച ഒരു തൊഴിൽനിയമനത്തിന്റെ ചർച്ച മാത്രമായിരുന്നില്ല; ആരാണ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ടത്, ആരാണ് അധികാരം പങ്കിടേണ്ടത്, ആരാണ് രാജ്യത്തിന്റെ വിഭവങ്ങളിൽ അവകാശം ഉന്നയിക്കേണ്ടത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയായിരുന്നു.
1992-ൽ സുപ്രീംകോടതിയുടെ ചരിത്രപ്രധാനമായ ഇന്ദിരാ സാഹ്നി കേസിലെ വിധി OBC സംവരണത്തിന് നിയമപരമായ അടിത്തറ നൽകി. കേന്ദ്രസർക്കാർ ജോലികളിലെ 27 ശതമാനം സംവരണം കോടതി അംഗീകരിച്ചു. അതോടൊപ്പം സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും മുന്നേറിയ OBC വിഭാഗങ്ങളിലെ ക്രീമി ലെയറിനെ സംവരണാനുകൂല്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്നും നിർദേശിച്ചു. സംവരണത്തിന്റെ ആകെ പരിധി സാധാരണയായി 50 ശതമാനത്തിനുള്ളിൽ നിലനിർത്തണമെന്ന നിലപാടും കോടതി മുന്നോട്ടുവച്ചു.
2006-ൽ കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ OBC വിഭാഗങ്ങൾക്ക് 27 ശതമാനം സംവരണം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള നിയമനടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. ഇതോടെ കേന്ദ്രസർക്കാർ ജോലികൾക്കപ്പുറം ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലും OBC സംവരണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വർധിച്ചു.
ഭരണഘടനയുടെ സംരക്ഷണവും പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളും
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിലെ വിവിധ അനുച്ഛേദങ്ങളാണ് പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനമാകുന്നത്. അനുച്ഛേദം 14 നിയമത്തിന് മുന്നിലെ തുല്യത ഉറപ്പാക്കുമ്പോൾ, 15(4), 15(5) എന്നീ വ്യവസ്ഥകൾ സാമൂഹികമായും വിദ്യാഭ്യാസപരമായും പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേക നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാൻ സർക്കാരിന് അധികാരം നൽകുന്നു. അനുച്ഛേദം 16(4) സർക്കാർ സേവനങ്ങളിൽ മതിയായ പ്രാതിനിധ്യമില്ലാത്ത പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങൾക്ക് സംവരണം നൽകുന്നതിനുള്ള വ്യവസ്ഥയാണ്. അനുച്ഛേദം 340 പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ അവസ്ഥ പഠിക്കാനും ശുപാർശകൾ സമർപ്പിക്കാനും കമ്മീഷനെ നിയമിക്കാനുള്ള അധികാരം നൽകുന്നു.
2018-ലെ 102-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയിലൂടെ ദേശീയ പിന്നാക്കവിഭാഗ കമ്മീഷന് (NCBC) ഭരണഘടനാപരമായ പദവി ലഭിച്ചു. തുടർന്ന് കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന പട്ടികകളുടെ അധികാരപരിധിയെക്കുറിച്ച് ഉയർന്ന തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനായി 2021-ലെ 105-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി കൊണ്ടുവന്നു. ഇതിലൂടെ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും കേന്ദ്രഭരണപ്രദേശങ്ങൾക്കും സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പിന്നാക്കവിഭാഗ പട്ടിക തയ്യാറാക്കാനും പരിപാലിക്കാനുമുള്ള അധികാരം വ്യക്തമായി പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു
ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇന്ത്യയിൽ കേന്ദ്ര OBC പട്ടികയും സംസ്ഥാന OBC/SEBC പട്ടികകളും നിലവിലുണ്ട്. കേന്ദ്രസർക്കാർ ജോലികൾക്കും കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും കേന്ദ്ര പട്ടികയാണ് ബാധകം. അതേസമയം, ഓരോ സംസ്ഥാനത്തെയും സർക്കാർ ജോലികൾ, സംസ്ഥാന വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ, മറ്റ് സംസ്ഥാനതല ആനുകൂല്യങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് ബന്ധപ്പെട്ട സംസ്ഥാന പട്ടികയാണ് ബാധകം. ഒരു സമുദായം കേരളത്തിലെ OBC പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ അത് കേന്ദ്ര OBC പട്ടികയിലും കേന്ദ്ര ഒബിസി പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ അത് കേരള OBC പട്ടികയിലും ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കണമെന്നില്ല. ഇവിടെയാണ് ജാതി സെൻസസിൽ പ്രത്യേക തിരിച്ചറിയൽ സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാകുന്നത്. കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന പട്ടികകളുടെ വ്യത്യാസം കണക്കിലെടുക്കാതെ വെറും ജാതിയുടെ പേര് മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് പിന്നീട് ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിൽ ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കാം.
കേരളത്തിലെ OBC സംവിധാനം: വൈവിധ്യവും അസമത്വവും
കേരളത്തിലെ പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനും പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിനും കേരള സംസ്ഥാന പിന്നാക്കവിഭാഗ കമ്മീഷൻ പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ഒരു സമുദായത്തെ OBC പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിന് കുടുംബത്തിന്റെ വരുമാനം മാത്രം മാനദണ്ഡമല്ല. സാമൂഹിക പിന്നാക്കാവസ്ഥ, വിദ്യാഭ്യാസ പിന്നാക്കാവസ്ഥ, സർക്കാർ സേവനങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യക്കുറവ്, പരമ്പരാഗത തൊഴിൽ, സാമൂഹിക അന്തസ്സ് തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ പരിഗണിച്ചാണ് പിന്നാക്കാവസ്ഥ വിലയിരുത്തുന്നത്.
കേരള സംസ്ഥാന പിന്നാക്കവിഭാഗ കമ്മീഷൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ചില വിലയിരുത്തൽ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ സാമൂഹിക ഘടകങ്ങൾക്ക് 80 ശതമാനവും വിദ്യാഭ്യാസ ഘടകങ്ങൾക്ക് 10 ശതമാനവും സാമ്പത്തിക ഘടകങ്ങൾക്ക് 10 ശതമാനവും വെയിറ്റേജ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് കേരളത്തിലെ ബന്ധപ്പെട്ട കമ്മീഷൻ മാനദണ്ഡമാണ്; ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഒരേ രീതിയിൽ ബാധകമല്ല.
കേരളത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവേശനത്തിനും സർക്കാർ നിയമനങ്ങൾക്കും വ്യത്യസ്തമായ ഉപവിഭാഗീകരണങ്ങളും സംവരണക്രമങ്ങളുമുണ്ട്. ഈഴവ/തിയ്യ/ബില്ലവ, മുസ്ലിം, ലത്തീൻ കത്തോലിക്കർ/ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യൻ, വിശ്വകർമ്മ, ധീവര, നാടാർ തുടങ്ങിയ വിവിധ വിഭാഗങ്ങൾക്കുള്ള പ്രത്യേക സംവരണ ക്രമീകരണങ്ങൾ ബന്ധപ്പെട്ട ചട്ടങ്ങൾക്കും ഉത്തരവുകൾക്കും വിധേയമാണ്. OEC, OX തുടങ്ങിയ പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങളും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആനുകൂല്യങ്ങളും കേരളത്തിലെ പിന്നാക്കവിഭാഗ നയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇവയെല്ലാം പൊതുവായ OBC എന്ന ഒറ്റ വിഭാഗത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച് കാണാൻ കഴിയില്ല.
ഇതിനുപുറമേ ക്രീമി ലെയർ, നോൺ ക്രീമി ലെയർ വ്യവസ്ഥകളും പ്രധാനമാണ്. കേന്ദ്ര OBC-NCL സംവിധാനത്തിൽ സാധാരണയായി പരാമർശിക്കുന്ന എട്ടുലക്ഷം രൂപയുടെ വരുമാനപരിധി മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരാളുടെ അർഹത തീരുമാനിക്കാനാവില്ല. മാതാപിതാക്കളുടെ സർവീസ് പദവി, തൊഴിൽസ്വഭാവം, ബാധകമായ ഒഴിവാക്കൽ വ്യവസ്ഥകൾ തുടങ്ങിയവയും പരിശോധിക്കണം. കേരളത്തിലെ സംസ്ഥാനതല ആനുകൂല്യങ്ങൾക്ക് ബന്ധപ്പെട്ട സംസ്ഥാന വ്യവസ്ഥകളും ബാധകമാണ്.
ഇതെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത് കേരളത്തിലെ OBC വിഭാഗങ്ങൾക്കുള്ളിൽത്തന്നെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വലിയ അന്തരങ്ങളുണ്ടെന്നാണ്. അതിനാൽ സമുദായാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ജനസംഖ്യയ്ക്കൊപ്പം വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, വരുമാനം, ഭൂവുടമസ്ഥത, സ്ത്രീകളുടെയും യുവജനങ്ങളുടെയും സ്ഥിതി, രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം എന്നിവയും സമഗ്രമായി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
OBC വിഭാഗങ്ങൾക്കുള്ളിലെ അസമത്വം: സംവരണത്തിന്റെ നേട്ടം എല്ലാവരിലേക്കും എത്തിയിട്ടുണ്ടോ?
OBC വിഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ ലഭിക്കാത്ത ഒരു പ്രധാന വിഷയമാണ് ഈ വിഭാഗത്തിനുള്ളിലെ അസമമായ വികസനം. മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ ഇന്ത്യയിലെ OBC ജനസംഖ്യ 52 ശതമാനമാണെന്ന് കണക്കാക്കിയെങ്കിലും ആ വിഭാഗത്തിനുള്ളിലെ ഓരോ സമുദായത്തിന്റെയും ജനസംഖ്യയും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക നിലയും ഒരുപോലെയല്ല. സംവരണത്തിന്റെ പ്രയോജനം ഏതാനും പ്രബല സമുദായങ്ങൾ കൂടുതൽ കൈവശപ്പെടുത്തുകയും ചെറുതും കൂടുതൽ പിന്നാക്കവുമായ സമുദായങ്ങൾക്ക് അതിന്റെ ഗുണം വേണ്ടത്ര ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം നിലനിൽക്കുന്നു.
ഈ പ്രശ്നം പഠിക്കുന്നതിനായി 2017-ൽ കേന്ദ്രസർക്കാർ ജസ്റ്റിസ് ജി. രോഹിണിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഒരു കമ്മീഷനെ നിയമിച്ചു. OBC സംവരണത്തിന്റെ പ്രയോജനങ്ങൾ വിവിധ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ എങ്ങനെയാണ് വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നും അതിൽ നീതിയുക്തമായ ഉപവിഭാഗീകരണം ആവശ്യമാണോയെന്നും പഠിക്കുകയായിരുന്നു കമ്മീഷന്റെ ചുമതല.
കമ്മീഷൻ പരിശോധിച്ച കേന്ദ്രസർക്കാർ നിയമനങ്ങളുടെയും ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ പ്രവേശനങ്ങളുടെയും പരിമിതമായ കണക്കുകളിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നത് ഗൗരവമേറിയ ചില വിവരങ്ങളായിരുന്നു. വിശകലനം ചെയ്ത വിഭാഗങ്ങളിൽ ഏകദേശം 97 ശതമാനം സംവരണ ആനുകൂല്യങ്ങളും OBC സമുദായങ്ങളിലെ 25 ശതമാനത്തോളം വിഭാഗങ്ങളിലേക്കാണ് എത്തിയതെന്ന് കണ്ടെത്തി. 983 സമുദായങ്ങൾക്ക് പരിശോധിച്ച കാലയളവിലെ തൊഴിൽ-വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവേശനങ്ങളിൽ ഒരു പ്രാതിനിധ്യവും ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. ഈ കണക്കുകൾക്ക് പുതുക്കിയ സമുദായാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ജനസംഖ്യാ വിവരങ്ങളുടെ അഭാവം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പരിമിതികളുണ്ടെന്നും ശ്രദ്ധിക്കണം.
കേരളത്തിലെ പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ സർക്കാർ സർവീസിലെ പ്രാതിനിധ്യം പരിശോധിച്ച ജസ്റ്റിസ് കെ.കെ. നരേന്ദ്രൻ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് ഉയർത്തിക്കാട്ടിയ പ്രധാനപ്പെട്ട കണ്ടെത്തലുകളിലൊന്ന് മുസ്ലിം സമുദായത്തിനും പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ വിഭാഗങ്ങൾക്കും അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നതാണ്. താരതമ്യേന വലിയ ജനസംഖ്യയുള്ള മുസ്ലിം സമുദായത്തിന് സർക്കാർ സർവീസിൽ ലഭിച്ച പ്രാതിനിധ്യം ജനസംഖ്യാനുപാതികമായിരുന്നില്ലെന്നും ഈഴവ സമുദായം ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചില വിഭാഗങ്ങൾ മെച്ചപ്പെട്ട പ്രാതിനിധ്യം നേടിയിരുന്നുവെന്നും റിപ്പോർട്ട് വിലയിരുത്തി. 2000-ലെ കണക്കുകൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി മുസ്ലിം, പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ വിഭാഗങ്ങളിലെ കൂടി 7,890-ലധികം തസ്തികകളുടെ പ്രാതിനിധ്യക്കുറവ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതായും 2020-ലെ കേരള ഹൈക്കോടതി വിധിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിന് പുറമെ, കോടതിയിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട മറ്റൊരു കണക്കിൽ മുസ്ലിം ജനസംഖ്യ 26.9 ശതമാനമായിരിക്കെ സർക്കാർ സർവീസിലെ പങ്കാളിത്തം 11.4 ശതമാനം മാത്രമാണെന്നും പരാമർശിക്കുന്നു. ഈ കണക്കുകൾ ഒരു ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളിൽ ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ നിലനിന്നിരുന്ന വിടവിന്റെ ഗൗരവം അവ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഈ കണ്ടെത്തലുകളുടെ പ്രാധാന്യം സംവരണത്തിന്റെ ശതമാനക്കണക്കുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു. സർക്കാർ ജോലി എന്നത് കേവലം വ്യക്തിയുടെ സാമ്പത്തിക പുരോഗതിക്കുള്ള മാർഗം മാത്രമല്ല; ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ നയരൂപീകരണത്തിലും തീരുമാനമെടുക്കലിലും അധികാരഘടനയിലും വിവിധ സാമൂഹികവിഭാഗങ്ങൾക്ക് പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഭരണഘടനാപരമായ മാർഗം കൂടിയാണ്. അതിനാൽ മുസ്ലിം സമുദായത്തിനും പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ വിഭാഗങ്ങൾക്കും അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിക്കാത്തത് തൊഴിൽ അവസരങ്ങളുടെ കുറവെന്നതിലുപരി ഭരണസംവിധാനത്തിലെ സാമൂഹിക പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ കുറവുകൂടിയാണ്. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം, പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ വിഭാഗങ്ങൾ OBC-യിൽ ഉൾപ്പെടുന്നവരല്ലെങ്കിലും നരേന്ദ്രൻ കമ്മീഷന്റെ പഠനത്തിൽ അവരുടെ പ്രാതിനിധ്യക്കുറവും പ്രത്യേകം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ്. വിശ്വസനീയമായ സമുദായാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കണക്കുകൾ ശേഖരിച്ച് സംവരണനയവും നിയമനരീതികളും പുനഃപരിശോധിക്കുകയും അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയാണ് ഈ റിപ്പോർട്ട് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. ജനസംഖ്യയിൽ പങ്കുള്ളതുപോലെ ഭരണസംവിധാനത്തിലും പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുമ്പോഴാണ് സാമൂഹികനീതി യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്.
എന്നാൽ ഇത്തരമൊരു ഉപവിഭാഗീകരണം നടത്തുന്നതിനും ഓരോ സമുദായത്തിന്റെയും ജനസംഖ്യയും വിദ്യാഭ്യാസ-തൊഴിൽ പ്രാതിനിധ്യവും സംബന്ധിച്ച കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ജനസംഖ്യാ കണക്കില്ലാതെ ആനുകൂല്യങ്ങളുടെ നീതിയുക്തമായ വിതരണം എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കും? അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജാതി സെൻസസ് OBC വിഭാഗങ്ങളുടെ മൊത്തം ജനസംഖ്യ കണ്ടെത്താനുള്ള ഉപാധി മാത്രമല്ല, അതിനുള്ളിലെ ദുർബല വിഭാഗങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള പ്രധാന ഉപാധി കൂടിയാണ്.
ജാതി സെൻസസും രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യങ്ങളും
ഇന്ത്യയിലെ ജാതി സെൻസസ് ചർച്ചയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വശം അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മാനമാണ്. കാരണം, ജനസംഖ്യ എന്നത് കേവലം ഒരു സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കല്ല. ജനാധിപത്യത്തിൽ അത് പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും വിഭവവിതരണത്തിന്റെയും ചർച്ചകളിൽ നിർണായകമാണ്.
ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ ജനസംഖ്യ എത്രയാണെന്ന് കൃത്യമായി അറിയുമ്പോൾ അതിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസാവശ്യങ്ങൾ, തൊഴിൽ ആവശ്യങ്ങൾ, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, വികസന മുൻഗണനകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രീയമായ നയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. എന്നാൽ കൃത്യമായ കണക്കുകളില്ലാത്തപ്പോൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും പഴയ അനുമാനങ്ങളെയും അപൂർണമായ വിവരങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചായിരിക്കും
ഇന്ത്യയിലെ OBC വിഭാഗങ്ങളുടെ ജനസംഖ്യ 52 ശതമാനമാണെന്ന മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ കണക്ക് 1931-ലെ ജനസംഖ്യാ വിവരങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വിലയിരുത്തലാണ്. ഇന്നത്തെ ജനസംഖ്യാ ഘടനയിൽ ഈ വിഭാഗങ്ങളുടെ യഥാർഥ പങ്ക് എത്രയാണെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടില്ല. 60 ശതമാനമോ അതിലധികമോ എന്ന തരത്തിലുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഉയരുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവയ്ക്ക് ആധികാരികമായ ദേശീയ സെൻസസ് സ്ഥിരീകരണമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഴയ കണക്കുകൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഇന്നത്തെ സാമൂഹികനീതിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിർണയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ജാതി എന്ന സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തെ കണക്കുകളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കുന്നതുകൊണ്ട് അത് സമൂഹത്തിൽനിന്ന് ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. മറിച്ച്, വിവേചനത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും ഔദ്യോഗികമായി തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവസരമാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്. ജാതി കണക്കുകൾ പുറത്തുവന്നാൽ സംവരണത്തിന്റെ പരിധി, വിഭവവിതരണം, രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പുതിയ ആവശ്യങ്ങൾ ഉയരുമെന്ന ആശങ്കയാണ് നിലവിലെ അധികാര രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളുടെ യഥാർത്ഥ താല്പര്യക്കുറവ്. ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പ്രക്ഷോഭങ്ങളും ഇതിലൂടെ ശക്തിപ്പെടുകയും അതു നിലവിലുള്ള അധികാരസമവാക്യങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തുകയും ചെയ്യും.
ബിഹാർ ജാതി സർവേയും ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും
ഇന്ത്യയിൽ ജാതി സെൻസസ് എന്ന ആവശ്യം ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയമായി ഉയർത്തുന്നതിൽ 2023-ലെ ബിഹാർ ജാതി സർവേ നിർണായക വഴിത്തിരിവായി. വിവിധ ജാതി-സമുദായങ്ങളുടെ ജനസംഖ്യയും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥയും പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന ഈ സർവേ, ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കണക്കെടുപ്പ് ഭരണപരമായി അസാധ്യമല്ലെന്നും രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയും ശാസ്ത്രീയമായ രീതിശാസ്ത്രവും ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് നടപ്പാക്കാനാകുമെന്നും തെളിയിച്ചു.
ഇതോടെ പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ ജനസംഖ്യയ്ക്കും പ്രാതിനിധ്യത്തിനും ആനുപാതികമായ അധികാരപങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കണമെന്ന ആവശ്യം ദേശീയതലത്തിൽ ശക്തമായി. 2024-ലെ ലോക്സഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുശേഷം ഈ ചർച്ചയ്ക്ക് കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യം കൈവന്നതും 2025 ഏപ്രിലിൽ അടുത്ത ദേശീയ സെൻസസിൽ ജാതിവിവരങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്താൻ കേന്ദ്രസർക്കാർ തീരുമാനിച്ചതും ഈ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ പ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകളാണ്.
കേരളത്തിലും OBC വിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹികാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് സമഗ്രമായ പഠനം അനിവാര്യമാണ്. സമുദായാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ജനസംഖ്യയ്ക്കൊപ്പം വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, വരുമാനം, ഭൂവുടമസ്ഥത, സംരംഭകത്വം, പ്രവാസം, രാഷ്ട്രീയ പങ്കാളിത്തം, സ്ത്രീകളുടെയും യുവജനങ്ങളുടെയും അവസ്ഥ എന്നിവ രേഖപ്പെടുത്തണം. തദ്ദേശസ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ മുതൽ നിയമസഭയും പാർലമെന്റും വരെയുള്ള ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ വിവിധ പിന്നാക്കസമുദായങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം പ്രാതിനിധ്യമുണ്ടെന്നും വിലയിരുത്തണം.
ഇത്തരം വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാകുമ്പോൾ മാത്രമേ കേരളത്തിലെ OBC വിഭാഗങ്ങൾക്കുള്ളിലെ യഥാർഥ പിന്നാക്കാവസ്ഥയും വികസന വിടവുകളും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയൂ. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സംവരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ കൂടുതൽ നീതിയുക്തമായി വിതരണം ചെയ്യാനും വികസനപദ്ധതികൾക്ക് മുൻഗണന നിശ്ചയിക്കാനും സാധിക്കും.
അദൃശ്യരാക്കപ്പെടേണ്ടത് പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളെയല്ല, പിന്നാക്കാവസ്ഥയാണ്
ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വാഗ്ദാനം സമത്വവും നീതിയും തുല്യാവസരങ്ങളുമാണ്. എന്നാൽ ചരിത്രപരമായി വിവേചനം അനുഭവിച്ച സമൂഹങ്ങൾക്ക് ഈ വാഗ്ദാനങ്ങൾ യാഥാർഥ്യമാകണമെങ്കിൽ അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ ഭരണകൂടം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയണം.
സാമൂഹികനീതി എന്നത് കേവലം ഭരണഘടനയിലെ ഒരു വാക്കല്ല. രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരത്തിലും വിഭവങ്ങളിലും അവസരങ്ങളിലും ഓരോ പൗരനും അർഹമായ പങ്ക് ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്ന ജനാധിപത്യ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ആ ഉത്തരവാദിത്വം നിറവേറ്റുന്നതിൽനിന്ന് OBC വിഭാഗങ്ങളെ അദൃശ്യരാക്കുന്ന ഒരു സമീപനവും അംഗീകരിക്കാനാവില്ല.
കണക്കുകളിൽ ഇടമില്ലാത്ത ജനതയ്ക്ക് നയരൂപീകരണത്തിൽ അർഹമായ ഇടം ലഭിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് OBC വിഭാഗങ്ങളുടെ കൃത്യമായ തിരിച്ചറിയലും ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വിവരശേഖരണവും ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് ഒരു സമുദായത്തിന്റെ മാത്രം ആവശ്യമല്ല; ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സാമൂഹികനീതി സംബന്ധിച്ച പരീക്ഷണമാണ്.
