ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗത്തിന്റെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാന്‍ 2005 മാർച്ചിൽ അന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രി ഡോ. മൻമോഹൻ സിംഗ് ആണ് ജസ്റ്റിസ് രാജീന്ദർ സച്ചാറിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏഴംഗ സമിതിയെ നിയോഗിച്ചത്. ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലീം സമുദായത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, വിദ്യാഭ്യാസ അവസ്ഥകൾ പഠിച്ച് കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരിക എന്നതായിരുന്നു സമിതിയുടെ ലക്ഷ്യം. 2006 നവംബറിൽ കമ്മിറ്റി സമർപ്പിച്ച റിപ്പോർട്ട്, സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ന്യൂനപക്ഷ വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ രേഖയായി മാറി.
റിപ്പോർട്ട് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ അത് ഇന്ത്യൻ പൊതുസമൂഹത്തെയും ഭരണാധികാരികളെയും ഒന്നുപോലെ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. ദലിത്-ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളെക്കാളും പിന്നോക്കാവസ്ഥയിലാണ് രാജ്യത്തെ മുസ്ലിംകള്‍ ജീവിക്കുന്നതെന്ന് റിപ്പോർട്ട് അക്കമിട്ട് നിരത്തി. വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, ബാങ്കിങ്, ഭവന നിർമാണം തുടങ്ങിയ എല്ലാ അടിസ്ഥാന മേഖലകളിലും മുസ്ലീം ജനവിഭാഗങ്ങൾ നേരിടുന്ന കടുത്ത അവഗണനയും പാർശ്വവത്കരണവും സച്ചാർ കമ്മിറ്റി കൃത്യമായ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളിലൂടെ പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടി.
വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലായിരുന്നു റിപ്പോർട്ട് ഏറ്റവും വലിയ പിന്നോക്കാവസ്ഥ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത്. മുസ്ലീം സമുദായത്തിലെ വലിയൊരു ശതമാനം കുട്ടികൾക്കും പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം പോലും ലഭിക്കുന്നില്ലെന്നും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ ഇവരുടെ പ്രാതിനിധ്യം വളരെ പരിതാപകരമാണെന്നും റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കി. സാക്ഷരതാനിരക്കിൽ ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാൾ വളരെ താഴെയായിരുന്നു മുസ്ലീംകൾ. ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും പ്രൊഫഷണൽ കോഴ്സുകളിലും മുസ്ലീം യുവാക്കളുടെ സാന്നിധ്യം വളരെ കുറവാണെന്ന കണ്ടെത്തൽ അടിയന്തര ഇടപെടലുകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നതായിരുന്നു.
തൊഴിൽ മേഖലയിലെ പ്രാതിനിധ്യക്കുറവും റിപ്പോർട്ടിൽ വ്യക്തമായി പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു. സർക്കാർ സർവീസുകളിലും സിവിൽ സർവീസിലും പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലും മുസ്ലീംകളുടെ പങ്കാളിത്തം ജനസംഖ്യാ അനുപാതവുമായി ഒത്തുപോകുന്നതായിരുന്നില്ല. ഭൂരിഭാഗം പേരും അസംഘടിത മേഖലകളിലും പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകളിലും കുറഞ്ഞ വേതനമുള്ള ജോലികളിലുമാണ് ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. വ്യവസായ സംരംഭങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നതിനോ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കോ ബാങ്ക് വായ്പകൾ ലഭിക്കുന്നതിലും ഇവർ വലിയ വിവേചനം നേരിടുന്നതായി സച്ചാർ കമ്മിറ്റി കണ്ടെത്തി.
ആരോഗ്യം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയുടെ കാര്യത്തിലും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. മുസ്ലീം ഭൂരിപക്ഷ പ്രദേശങ്ങളിൽ കുടിവെള്ളം, വൈദ്യുതി, റോഡുകൾ, സർക്കാർ ആശുപത്രികൾ തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ കടുത്ത കുറവുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് ആ സമുദായത്തിന്റെ ആരോഗ്യ നിലവാരത്തെയും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെയും ദോഷകരമായി ബാധിച്ചു. വികസന പദ്ധതികൾ പലതും മുസ്ലീം കേന്ദ്രീകൃത പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നില്ലെന്ന വിമർശനം റിപ്പോർട്ട് അടിവരയിട്ടു സ്ഥാപിച്ചു.
സച്ചാർ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിനിടെ ചില നല്ല മാറ്റങ്ങളും രാജ്യത്തുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ന്യൂനപക്ഷ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ രൂപീകരണം, പ്രീ-മെട്രിക്, പോസ്റ്റ്-മെട്രിക് സ്കോളർഷിപ്പുകൾ, മദ്രസകളുടെ നവീകരണം, ന്യൂനപക്ഷ ഭൂരിപക്ഷ ജില്ലകൾക്കായുള്ള പ്രത്യേക വികസന പദ്ധതികൾ (MSDP) എന്നിവ ഇതിന്റെ ഭാഗമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു. ഈ പദ്ധതികൾ ഒരു പരിധി വരെ വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് മുസ്ലീം പെൺകുട്ടികളുടെ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മുന്നേറ്റത്തിന് കാരണമായിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ, റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ച് ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും അതിന്റെ പ്രധാന ശുപാർശകൾ പലതും ഇനിയും പൂർണ്ണമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ മാറിയതിനനുസരിച്ച് പല ക്ഷേമപദ്ധതികളുടെയും ഫണ്ടിംഗിലും നടത്തിപ്പിലും വലിയ കുറവുകൾ സംഭവിച്ചു. തുല്യ അവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കാനുള്ള കമ്മീഷൻ (Equal Opportunity Commission) രൂപീകരിക്കണമെന്ന സച്ചാർ കമ്മിറ്റിയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ശുപാർശ ഇപ്പോഴും കടലാസിൽ മാത്രമായി അവശേഷിക്കുന്നു.
രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞ ഇരുപത് വർഷത്തിനിടയിൽ വലിയൊരു പിന്നോട്ടടിയാണ് മുസ്ലീം സമുദായത്തിന് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. നിയമനിർമ്മാണ സഭകളിൽ ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കാൻ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ തയ്യാറാകുന്നില്ല. മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയകളിൽ നിന്നുള്ള ഈ പാർശ്വവത്കരണം സമുദായത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നതിനും അവ നേടിയെടുക്കുന്നതിനും വലിയ തടസ്സമായി തുടരുന്നു.
റിപ്പോർട്ട് വന്ന് രണ്ട് പതിറ്റാണ്ട് തികയുമ്പോൾ സമഗ്രമായ ഒരു പുനർമൂല്യനിർണ്ണയം (Review) ആവശ്യമാണ്. സച്ചാർ കമ്മിറ്റി നിർദ്ദേശിച്ച ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ എത്രത്തോളം നമ്മൾ കൈവരിച്ചു എന്നും, ഇനിയും പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത പ്രശ്നങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്. പുതിയ കാലത്തെ ഡിജിറ്റൽ വിഭജനവും കോവിഡിന് ശേഷമുള്ള സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചു എന്ന് പഠിക്കേണ്ടതും അനിവാര്യമാണ്.
ചുരുക്കത്തിൽ, സച്ചാർ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ട് എന്നത് കേവലം ഒരു സമുദായത്തിന്റെ ആനുകൂല്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള രേഖയല്ല. മറിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ സമഗ്ര വികസനത്തിനും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനുമുള്ള ഒരു വഴികാട്ടിയാണ്. രാജ്യത്തെ വലിയൊരു വിഭാഗം ജനങ്ങളെ പിന്നിലാക്കിക്കൊണ്ട് ഇന്ത്യക്ക് വൻശക്തിയാകാൻ കഴിയില്ല. സച്ചാർ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടിന്റെ ഇരുപതാം വാർഷികത്തിൽ, ഭേദചിന്തകൾക്കതീതമായി എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങൾക്കും തുല്യനീതിയും വികസനവും ഉറപ്പാക്കുമെന്ന പുനഃപ്രതിജ്ഞയാണ് രാജ്യം എടുക്കേണ്ടത്.
